Ulica Białoskórnicza w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Białoskórnicza
Mariensztat
Ulica Białoskórnicza w Warszawie, widok z ul. Dobrej w kierunku rynku Mariensztackiego
Ulica Białoskórnicza w Warszawie, widok z ul. Dobrej w kierunku rynku Mariensztackiego
Przebieg
Ikona ulica plac.svg rynek Mariensztacki/ul. Garbarska
Ikona ulica koniec T.svg ul. Dobra
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Białoskórnicza
ulica Białoskórnicza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Białoskórnicza
ulica Białoskórnicza
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Białoskórnicza
ulica Białoskórnicza
Ziemia52°14′47,8″N 21°01′06,7″E/52,246611 21,018528

Ulica Białoskórnicza – jedna z ulic warszawskiego osiedla Mariensztat, biegnąca od rynku Mariensztackiego do ul. Dobrej.

Nazwa ulicy pochodzi od zamieszkujących tu białoskórników – garbarzy wyprawiających delikatne białe skóry[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona wraz z utworzeniem jurydyki Mariensztadt w roku 1762 ulica Białoskórnicza pierwotnie dochodziła aż do Wisły; jej bieg skrócił wiadukt Pancera wybudowany w roku 1844. Obecna nazwa została nadana w roku 1770; krótko po tym pojawiła się pierwsza zabudowa ulicy – okazała kamienica Kwiecińskiego zbudowana tuż nad Wisłą, oraz niewielka kamieniczka u zbiegu z ul. Garbarską. W pierwszej połowie XIX w. znajdowała się tu duża fabryka białoskórnicza Michała Grossego.

W 1844 r. przy samym Mariensztacie, przy ulicy Białoskórniczej 3 August Piskorski założył pierwszy polski zakład białoskórniczy w Warszawie. Jego zakład i fabryka, dziedziczone kolejno przez jego syna Wacława Piskorskiego i wnuka Leonarda Piskorskiego mieściły się tu przez 100 lat i specjalizowały się w wyrobie baranich i kozłowych skór rękawiczkowych oraz skór na kapelusze, kurtki, bandaże, białe zamsze i futrówki. O skali działania firmy może świadczyć fakt, że Wacław Piskorski – wraz z I. G. Knauffem i F. Langem – zakupił w 1899 r. w likwidowanej „Nowej Garbarni” 39 tys. surowych skór baranich. W 1900 r. założył też syndykat zakupu skór surowych. Przed I wojną światową wyroby firmy były eksportowane, m.in. do Stanów Zjednoczonych. Wacław Piskorski był starszym cechu białoskórników przez 43 lata (w latach 1886-1928) i siedziba cechu mieściła się też przy ul. Białoskórniczej.

Poza fabrykami nowe kamienice wzniesiono dopiero po roku 1880; istniejące wcześniej rozbudowano o wysokie oficyny.

Zagładę ulicy przyniósł rok 1944; wszystkie domy zostały spalone w roku 1939 i w dniach powstania warszawskiego. Ich relikty zostały rozebrane w okresie powojennym w związku z budową Trasy W-Z i socrealistycznego osiedla Mariensztat, pierwszej realizacji mieszkaniowej w powojennej historii Warszawy.

Obecna ulica Białoskórnicza posiada nieco zmieniony w stosunku do przedwojennego przebieg, oraz zabudowę tylko południowej pierzei – północną stanowi nasyp Trasy W-Z.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 137. ISBN 978-83-62189-08-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]