Ulica Królowej Jadwigi w Toruniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
herb Torunia Toruń
ulica Królowej Jadwigi
Nowe Miasto
Długość: 132 m
Widok od strony ulicy Szerokiej
Widok od strony ulicy Szerokiej
Mapa
mapa
Położenie na mapie Torunia
Mapa lokalizacyjna Torunia
ulica Królowej Jadwigi
ulica Królowej Jadwigi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Królowej Jadwigi
ulica Królowej Jadwigi
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
ulica Królowej Jadwigi
ulica Królowej Jadwigi
53,011395°N 18,609866°E/53,011395 18,609866

Ulica Królowej Jadwigi w Toruniu –  jedna z głównych ulic Zespołu Staromiejskiego.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ulica Królowej Jadwigi jest fragmentem najważniejszego traktu pieszego łączącego Rynek Nowomiejski ze Staromiejskim. Leży na Nowym Mieście, prowadzi od zbiegu Rynku Nowomiejskiego z ul. Prostą, krzyżuje się z ulicami Małe i Wielkie Garbary i dochodzi do zbiegu ulic Strumykowej oraz Przedzamcze, gdzie rozpoczyna swój bieg ul. Szeroka. Dawniej łączyła ona nieistniejącą dziś Bramę Wielką (Kotlarską) z północno-zachodnim narożnikiem Rynku Nowomiejskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W średniowieczu nazywana była ul. Sadlarską (Smergasse, Smehergasse, Schmergasse, Schmier Gasse[1]), co mogło odnosić się do smaru, mazidła (z niem. die Schmiere) jakiego to używali zamieszkujący ją od średniowiecza przedstawiciele cechów metalowych, przede wszystkim ślusarzy[1]. W okresie zaborów jej nazwę zmieniono na ulicę Elżbiety (Elisabethstraße). Od 1926 r. nosi obecną nazwę, z przerwami w okresie okupacji (przywrócono wówczas jej niemiecką nazwę z okresu zaborów) oraz w latach 1950-1956 (przemianowano ją na ul. Stalingradzką).

Zabudowa[edytuj | edytuj kod]

Jak w przypadku większości ulic toruńskiego Zespołu Staromiejskiego, zabudowa ulicy powstała już w średniowieczu, jednak później uległa przebudowie i obecnie jedynie w niektórych wnętrzach można oglądać pozostałości dawnego wystroju. Wybrane kamienice:

  • nr 1 – kamienica o klasycystycznej fasadzie z 1. poł. XIX w.
  • nr 3 – kamienica gotycka z XV w., przebudowana na przełomie XVI i XVII w. z gotyckiej, z zachowanym szczytem okuciowym oraz zarysem gotyckiego portalu
  • nr 4 – kamienica z secesyjną witryną z pocz. XX w.
  • nr 5 – okazała kamienica z 1906 r.
  • nr 7 – kamienica o neorenesansowej fasadzie, prawdopodobnie na zrębie gotyckim
  • nr 9 – kamienica, pierwotnie gotycka z XIV w., przebudowana w latach 70. XIX w. Pod tynkami zachowały się znaczne fragmenty gotyckiej fasady; we wnętrzu unikatowy zespołów malowideł gotyckich z 3. ćwierci XIV w., przedstawiających sceny z legendy o św. Urszuli, scenę ze św. Marcinem, nieznanej kobiety dosiadającej lwa, scenę Pokłonu Trzech Króli oraz galerię starotestamentowych królów muzykujących i galerię proroków; mieści m.in. siedzibę toruńskiego oddziału Gazety Wyborczej
  • nr 13 – okazała kamienica na rogu z ul. Wielkie Garbary, neorenesansowa z narożną wieżyczką, obecnie Empik
  • nr 14 – kamienica z pocz. XX w., zbudowana w miejscu domu urodzenia Samuela Bogumiła Lindego, co upamiętniają 2 tablice pamiątkowe

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Krzysztof Mikulski, Piotr Oliński, Waldemar Rozynkowski Nowe Miasto Toruń 750 lat od lokacji, Toruń 2014