Ulica Lubicz w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
POL Kraków COA.svg Kraków
ulica
Lubicz
Stare Miasto, Grzegórzki
Długość: 1000 m
Widok w kierunku Ronda Mogilskiego, po prawej stronie Budynek Nafty i Centrum Biurowe Lubicz.
Widok w kierunku Ronda Mogilskiego, po prawej stronie Budynek Nafty i Centrum Biurowe Lubicz.
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Westerplatte, ul. Basztowa, ul. Pawia
Ikona ulica z prawej.svg ul. Radziwiłłowska
Ikona wiad kolejowy.svg wiadukt kolejowy na linii 91
Ikona ulica z lewej.svg ul. Bosacka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Strzelecka
Ikona ulica z lewej.svg ul. Zygmunta Augusta
Ikona ulica z lewej.svg światła ul. Rakowicka
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Botaniczna, ul. Ariańska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. M.Kopernika, ul. Iwony Borowickiej
Ikona ulica rondo.svg Rondo Mogilskie
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
ulica  Lubicz
ulica Lubicz
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
ulica  Lubicz
ulica Lubicz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Lubicz
ulica Lubicz
Ziemia50°03′54,6″N 19°57′06,0″E/50,065160 19,951658
Widok w stronę Hotelu Europejskiego.

Ulica Lubicz – ulica w Krakowie biegnąca od skrzyżowania z ulicami Basztową, Pawią i Westerplatte do Ronda Mogilskiego, za którym jej przedłużeniem jest ul. Mogilska.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa ulicy wywodzi się od nazwy miasta Novum Lubicz założonego przez Andrzeja Gotkowskiego w 1670 r. Miasto natomiast otrzymało nazwę od herbu Lubicz, którym pieczętował się ród Gotkowskich.

Ważne obiekty[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja miejska[edytuj | edytuj kod]

Linie tramwajowe[edytuj | edytuj kod]

Linie tramwajowe wspomagające:

Linie tramwajowe przyspieszone[edytuj | edytuj kod]

Linie tramwajowe nocne[edytuj | edytuj kod]

Linie autobusowe[edytuj | edytuj kod]

Linie autobusowe miejskie wspomagające:

Linie autobusowe miejskie przyśpieszone:

Linie autobusowe miejskie nocne:

Linie aglomeracyjne nocne:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz A. Gibasiewicz: Lekarze weterynarii ofiary II wojny światowej. Wyd. Bellona Warszawa 2011, s. 159. ​ISBN 978-83-11121-64-5