Trasa Łazienkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Długość 8 km
Dzielnice Ochota,
Śródmieście,
Praga-Południe
Mapa
Mapa GP
Zdjęcie
Trasa Łazienkowska przy al. Niepodległości
Trasa Łazienkowska przy al. Niepodległości
Trasa Łazienkowska, widok na tunel i plac Na Rozdrożu
Trasa Łazienkowska, ul. Wawelska
Trasa przy rondzie Jazdy Polskiej, widok w kierunku zachodnim
Wzmocnienia wiaduktu Trasy nad parkiem Agrykola, widok od strony ul. Myśliwieckiej

Trasa Łazienkowska – trasa szybkiego ruchu łącząca centrum Warszawy z prawobrzeżną częścią miasta. Zbudowano ją w latach 1971–1974 jako część obwodnicy śródmiejskiej. Składa się z ulic: Wawelskiej, al. Armii Ludowej, mostu Łazienkowskiego i al. Stanów Zjednoczonych.

Celem budowy Trasy Łazienkowskiej było przejęcie ruchu tranzytowego i międzydzielnicowego z pominięciem śródmieścia oraz zapewnienie najkrótszego połączenia południowych dzielnic Warszawy po obu stronach Wisły[1].

Historia budowy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze plany budowy szerokiej ulicy o przebiegu podobnym do dzisiejszej Trasy Łazienkowskiej powstały pod koniec dwudziestolecia międzywojennego. Na terenie zlikwidowanego Lotniska Mokotowskiego planowano szeroką aleję prowadzącą do projektowanej Świątyni Opatrzności Bożej. Początkowo nazywać się miała Sejmowa, a później Marszałka Piłsudskiego. Miała ona prowadzić od placu Na Rozdrożu do Grójeckiej. Przedłużeniem miała być ul. Opaczewska (zachowana szerokość po pasie z torami tramwajowymi prowadzącymi do zajezdni Rakowiec). W 1938 roku powstał projekt szkicowy sieci metra (szybkiej kolei miejskiej), gdzie jedna z proponowanych tras była prowadzona pod tą aleją i al. Stanów Zjednoczonych na Saskiej Kępie, którą dziś prowadzi Trasa Łazienkowska. Według projektu lotniska komunikacyjnego na Gocławiu z 1939 r. w osi al. Stanów Zjednoczonych przewidywano jeden z mostów znaczenia lokalnego.

Przebieg trasy został wyznaczony już w czasie budowy Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej wg projektu Józefa Sigalina (ukończona 1952 r.), gdzie domy wyznaczały aleję Armii Ludowej na osi ul. Wawelska – pl. Na Rozdrożu. Na Saskiej Kępie wyprostowano ul. Międzynarodową, gdzie miał być skręt metra na powierzchni. Na Grochowie Wielkim wyznaczono rezerwę terenową między ulicami Spalinową i Fundamentową aż do dzisiejszego ronda Wiatraczna, wzdłuż której powstawały domy.

W 1968 rozpoczęto prace nad budową nowej trasy i mostu przez Wisłę. Po pół roku prace wstrzymano. W 1971 ekipa Edwarda Gierka zdecydowała o budowie trasy. Prace rozpoczęto 10 września 1971[1].

Długość Trasy od al. Żwirki i Wigury do ronda Wiatraczna wyniosła 8 km[1]. Trzypasmowe jezdnie mają po 10,5 m szerokości[1]. Wiadukt nad parkiem Agrykola ma długość 391 metrów, a nad ul. Paryską – 209 metrów[2]. Po obu stronach rzeki powstało po 8 estakad o łącznej długości ponad 2 km, zainstalowano 8 km stalowych odbojnic, a przy tunelach wniesiono 4 km murów oporowych[1]. Powstało 10 przejść podziemnych, 10 naziemnych mostków dla pieszych, ustawiono 1430 latarń, 430 podświetlanych znaków drogowych i 62 wiaty przystankowe[1]. Powstało także 40 ha trawników i posadzono 100 tys. drzew i krzewów[1]. Jednym z najważniejszych odcinków Trasy był nowy most na Wiśle.

Trasę Łazienkowską oddano do użytku po trzech latach budowy 22 lipca 1974 roku, w dniu trzydziestolecia PRL.

Głównym projektantem Trasy był Józef Sigalin. W skład zespołu architektów wchodzili m.in. Andrzej Buchner, Stanisław Marzyński, Stanisław Niewiadomski, Leszek Gruszczyński, Jan Knothe, Jasna Strzałkowska, Maciej Urbanowicz, Józef Lemański, Krzysztof Łubieński i Wiesław Rososiński.

W latach 90. XX wieku poszerzono ulicę Wawelską na zachód od ul. Żwirki i Wigury, przedłużając (poprzez poszerzone wcześniej ul. Kopińską i ul. Sokołowskiego „Grzymały”) w ten sposób trasę do Alej Jerozolimskich w okolicach Dworca Zachodniego. Na tym fragmencie trasy wszystkie skrzyżowania pozostały jednopoziomowe. Na początku XXI wieku wykonano bardzo szybką wymianę nawierzchni na części Trasy Łazienkowskiej oraz zbudowano kładkę dla pieszych na wysokości alei Wielkopolski.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Trasa Łazienkowska powstała jako nowoczesna droga szybkiego ruchu. Każda z jej dwóch jezdni posiada przynajmniej trzy pasy ruchu. Obliczona została w latach siedemdziesiątych na ruch 5 tysięcy pojazdów w ciągu godziny, co jest przepustowością obecnie niewystarczającą. Trasa jest częściowo poprowadzona w wykopie (od ronda Jazdy Polskiej do skarpy wiślanej na terenie Ujazdowa), a częściowo po estakadzie.

Trasa Łazienkowska na prawie całej długości (od ul. Żwirki i Wigury do ul. Ostrobramskiej) do końca 2013 roku[3] leżała w ciągu drogi krajowej nr 2 oraz trasy europejskiej E30. W związku z otwarciem fragmentu Południowej Obwodnicy Warszawy (drogi ekspresowej S2) zmieniono przebieg dróg nr 2 i E30 – poprowadzono je Trasą Siekierkowską.

Od 14 lutego 2015 do 28 października 2015 most Łazienkowski był wyłączony z eksploatacji z powodu pożaru, który uszkodził jego konstrukcję[4].

Motyw Trasy Łazienkowskiej wielokrotnie pojawiał się w serialu Czterdziestolatek, a jego główny bohater, inż. Stefan Karwowski, pracował na jednym z odcinków budowy trasy. Wiele zapisów filmowych do serialu z odcinka 8 pt. Otwarcie trasy, czyli czas wolny dokumentuje prawdziwe uroczyste otwarcie trasy 22 lipca 1974.

W filmie Stanisława Barei pt. Miś pojawia się Trasa, w tekście piosenki układanej przez Komisarza i Włodarczyka: Hej młody Junaku, smutek zwalcz i strach! Przecież na tym piachu za trzydzieści lat, przebiegnie z pewnością jasna, długa, prosta, szeroka jak morze Trasa Łazienkowska! I z brzegiem zepnie drugi brzeg, na którym twój ojciec legł![5].

  • Przedsiębiorstwo Dyrekcja Budowy Trasy Mostowej – Łazienkowskiej, które budowało , przekształcało się później w:
  • Przy skrzyżowaniu z al. Niepodległości powstała uliczna galeria osobowości kultury Warszawy XX w.

Przypisy

  1. a b c d e f g T. Przemysław Szafer: Nowa architektura polska. Diariusz lat 1971–1975. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1979, s. 259. ISBN 83-213-2921-7.
  2. Józef Sigalin: Trasa. O projektowaniu i budowaniu Trasy Mostowej Łazienkowskiej w Warszawie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 38.
  3. Dz.U. 2013 poz. 1153.
  4. Most Łazienkowski otwarty. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 29 października 2015. 
  5. Tekst za bareja.neostrada.pl.

Zdjęcia satelitarne[edytuj | edytuj kod]