Służewiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Warszawy Służewiec
Obszar MSI[1] Warszawy
Ilustracja
Ul. Wołoska na wysokości ul. Konstruktorskiej
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Tablice rejestracyjne WE
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Służewiec
Służewiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Służewiec
Służewiec
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Służewiec
Służewiec
Ziemia52°10′37″N 21°00′27″E/52,176971 21,007572
Portal Portal Polska
Służewiec na tle Mokotowa wg MSI
Panorama Służewca w latach 70. XX wieku

Służewiec – dawna wieś, obecnie obszar MSI warszawskiej dzielnicy Mokotów.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Granice Służewca, według Miejskiego Systemu Informacji, wyznaczają ulice Jana Pawła Woronicza, Wołoska, Obrzeżna, Bokserska oraz tory linii radomskiej. Oznacza to, że faktycznie w jego granicach znajduje się jedynie część przemysłowa i fragment części mieszkalnej Służewca. Pozostała część mieszkalna (osiedla Służewiec Południowy i Służewiec Fort) znajdują się w granicach Służewa.

W zabudowie Służewca wyróżnia się dwa obszary. Pierwszy, leżący na południu, to osiedle eksperymentalnych i prototypowych budynków mieszkalnych wznoszonych w technologii wielkiej płyty. Drugi, leżący na północy i znany jako Służewiec Przemysłowy, to teren przeznaczony w czasach PRL pod zakłady przemysłowe i magazyny (tzw. Dzielnica Przemysłowo-Składowa „Służewiec”, zajmująca obszar ok. 260 ha)[2]. W kilkudziesięciu znajdujących się tam zakładach przemysłowych na początku lat 70. pracowało ok. 20 tys. osób[2]. Największym przedsiębiorstwami były: Fabryka Półprzewodników „Tewa”, Zakłady Urządzeń Dźwigowych, Fabryka Podzespołów Radiowych „Elwa”, Zakłady Ceramiki Radiowej, Zakłady Mięsne „Służewiec” i Stołeczne Zakłady Wyrobów Skórzanych Przemysłu Terenowego „Argo”[2].

Od lat 90. XX wieku dawna przemysłowa część Służewca zaczęła być intensywnie zabudowywana budynkami biurowymi, w wyniku czego powstał największy w Polsce kompleks biurowy[3]. Do 2016 wniesiono tam 75 biurowców[4]. W związku z kłopotami komunikacyjnymi (m.in. korki i trudności z parkowaniem), zyskał on żartobliwą nazwę Mordoru – mrocznej krainy z powieści J.R.R. Tolkiena[5][4].

Przekształceniom uległa również granicząca ze Służewcem i funkcjonalnie z nim powiązana część Ksawerowa – pojawiły się tam biura i budynki handlowo-usługowe.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

  • 1414 – wieś Służewiec z nadania księcia Janusza I otrzymała prawo chełmińskie,
  • 1580 – wieś szlachecka w 1580 znajdowała się w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[6],
  • 1886 – powstał fort VIIA Twierdzy Warszawa, nazywany fortem Służewieckim, leżący obecnie na terenie osiedla Służewiec Południowy (obecnie na Służewie),
  • 1938 – Służewiec zostaje przyłączony do Warszawy,
  • 1939 – przeniesiono z Pola Mokotowskiego Tor Wyścigów Konnych (obecnie w granicach Ursynowa),
  • 1951 – decyzją rządu na Służewcu ma powstać nowy ośrodek przemysłowy. Ma on zajmować on ok. 260 ha na południe i południowy zachód od ul. J.P. Woronicza. Zaplanowano tam około 60 inwestycji przemysłowych oraz osiedle dla 26 tys. mieszkańców. Generalnym projektantem Służewca był J. Krotkiewicz z Warszawskiego Biura projektów Budownictwa Przemysłowego. Budowa tzw. Południowej Dzielnicy Przemysłowo-Składowej rozpoczęła się 1 września 1952[7],
  • 1956 – uruchomiono zajezdnię tramwajową przy ulicy Jana Pawła Woronicza,
  • 1956 – na Służewcu powstają zakłady produkcyjne o profilu elektronicznym Unitra Unima (ul. Domaniewska 42/44). Zakład zajmuje teren o powierzchni 27 000 m².

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obszary MSI. Dzielnica Mokotów. W: Zarząd Dróg Miejskich [on-line]. zdm.waw.pl. [dostęp 2016-02-11].
  2. a b c Józef Kazimierski, Ryszard Kołodziejczyk, Żanna Kormanowa, Halina Rostowska: Dzieje Mokotowa. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 269.
  3. Grażyna Błaszczak. Biurowy Mordor musi walczyć o wizerunek. „Rzeczpospolita”, s. B12, 22 czerwca 2016. 
  4. a b Michał Wojtczuk. Służewiec w korku i kryzysie. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 22 czerwca 2016. 
  5. Joanna Gierak-Onoszko. M w Mordorze. „Polityka”, s. 32, 27 stycznia–2 lutego 2016. 
  6. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 259.
  7. Warszawa. Przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka”, 1966, s. 23.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]