Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Faculty of Electronics and Information Technology
Politechnika Warszawska
Ilustracja
Data założenia 1 października 1951
Państwo  Polska
Adres 00-665 Warszawa
Nowowiejska 15/19
Liczba pracowników
• naukowych

300
Liczba studentów 3800
Dziekan prof. dr hab. inż. Krzysztof Zaremba
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Ziemia52°13′08″N 21°00′43″E/52,218889 21,011944
Strona internetowa

Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych (WEiTI) – największy pod względem liczby studentów wydział Politechniki Warszawskiej.

Poprzednie nazwy wydziału to: „Wydział Łączności” (do 1966) i „Wydział Elektroniki” (do 1994).

Wydział mieści się w gmachu im. Janusza Groszkowskiego przy ulicy Nowowiejskiej 15/19.

Kierunki[edytuj | edytuj kod]

Wydział kształci studentów w pięciu podstawowych kierunkach:

Instytuty[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

1 października 1951 r. na Politechnice Warszawskiej utworzono Wydział Łączności, który został wydzielony z Wydziału Elektrycznego. Składał się z dwóch oddziałów: Telekomunikacji oraz Elektroniki Medycznej, kształcąc 800 studentów na 8 specjalnościach:

  • akustyka i elektroakustyka,
  • automatyka i telemechanika,
  • elektronika,
  • radiologia i elektronika medyczna,
  • radiotechnika,
  • technologia sprzętu telekomunikacyjnego,
  • technika łączeniowa,
  • teletransmisja przewodowa.

Jednolite studia magisterskie na Wydziale Łączności trwały 5,5 roku.

W 1964 r. ukończono budowę Gmachu Łączności (obecnie Gmach Elektroniki i Technik Informacyjnych imienia prof. Janusza Groszkowskiego) mieszczącego się przy ul. Nowowiejskiej, obok Gmachu Głównego Politechniki Warszawskiej. Wydział został przeniesiony do nowego budynku, gdzie funkcjonuje do dziś.

1 września 1966 r. nastąpiła zmiana nazwy wydziału na Wydział Elektroniki, skrócono czas trwania studiów magisterskich do 5 lat i zmieniono programy i kierunki studiów oraz specjalności. W roku 1967 liczba studentów wydziału przekroczyła 2500. W 1970 r. wskutek zmian organizacyjnych powstało 6 instytutów:

  • Instytut Podstaw Elektroniki (obecnie Instytut Systemów Elektronicznych) – utworzony z Katedry Układów Elektronicznych oraz Katedry Elektrotechniki Teoretycznej „A”;
  • Instytut Automatyki (obecnie Instytut Automatyki i Informatyki Stosowanej) – utworzony z Katedry Automatyki i Telemechaniki;
  • Instytut Maszyn Matematycznych (obecnie Instytut Informatyki) – utworzony z Katedry Budowy Maszyn Matematycznych oraz części Katedry Technologii Sprzętu Elektronicznego;
  • Instytut Radioelektroniki – utworzony z Katedry Urządzeń Radiotechnicznych i Telewizyjnych, Katedry Radiolokacji, Katedry Elektroakustyki, Katedry Radiologii oraz części Katedry Budowy Aparatów Elektromedycznych;
  • Instytut Technologii Elektronowej (obecnie Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki) – utworzony z Katedry Przyrządów Elektronowych, Katedry Elektroniki Ciała Stałego oraz Katedry Wysokiej Próżni;
  • Instytut Teleelektroniki (obecnie Instytut Telekomunikacji)- utworzony z Katedry Teletransmisji Przewodowej, Katedry Telekomutacji, Katedry Urządzeń Teletransmisyjnych i Telegraficznych oraz Katedry Telegrafii.

W latach 70 programy studiów były modyfikowane i unowocześniane, zaczęto zwiększać samodzielności studiowania. Pojawiły się wykłady obieralne i monograficzne, a czas studiów skrócono do 4,5 roku. Utworzono 2 nowe kierunki : Telekomunikacja i Informatyka; a także uruchomiono roczne studia kwalifikacyjne o charakterze eksternistyczno-zaocznym.

W latach 1988–1995 zaszły poważne zmiany na wydziale, związane ze zmianą dotychczasowego ustroju oraz otworzeniem się Polski na zachód, a co za tym idzie pojawiła się konieczność przemodelowania sposobu nauczania studentów. Konieczne było dostosowanie systemu studiów oraz treści nauczania do światowych standardów akademickich. Utworzono system studiów dwustopniowych w ramach makrokierunku Informatyka, Automatyka i Robotyka, Elektronika i Telekomunikacja.

W listopadzie 1991 przed budynkiem WEiTI odsłonięto pomnik poświęcony udziałowi profesorów Politechniki Warszawskiej w akcji V1 i V2[1].

Z początkiem roku akademickiego 1994/95 na wydziale został wprowadzony elastyczny system studiów I stopnia, a sam wydział po raz kolejny zmienił swoją nazwę na Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych. W 1996 r. liczba studentów na Wydziale przekroczyła 3000. W roku 1997 elastyczny system studiów wprowadzono także na II stopniu.

Władze[edytuj | edytuj kod]

Okres Dziekan Prodziekani
1950–1951 Ignacy Malecki Adam Smoliński
1951–1952 Adam Smoliński Stanisław Ryżko, Antoni Kiliński
1952–1954 Stanisław Ryżko Antoni Kiliński, Tadeusz Trajdos[2]
1954–1956 Cezary Pawłowski Tadeusz Trajdos, Juliusz Grabowski, Antoni Palczewski
1956–1960 Antoni Kiliński Jerzy Statkiewicz, Tadeusz Trajdos
1961–1962 Czesław Rajski Juliusz Keller, Stanisław Sławiński
1962–1964 Czesław Rajski Andrzej Górski, Jerzy Osiowski, Stanisław Sławiński
1964–1967 Stanisław Sławiński Andrzej Górski, Radosław Ładziński
1967–1969 Stanisław Sławiński Stanisław Ryżko, Romuald Litwin, Radosław Ładziński, Alfred Świt, Konrad Fijałkowski
1969–1970 Alfred Świt Stefan Hahn, Romuald Litwin, Stefan Okoniewski, Andrzej Zieliński
1970–1973 Jerzy Statkiewicz Stefan Hahn, Stefan Okoniewski, Anatol Gosiewski, Jerzy Pawłowski
1973–1975 Jerzy Statkiewicz Andrzej Wierzbicki, Stanisław Budkowski, Jan Ebert, Wiesław Traczyk
1975–1978 Andrzej Wierzbicki Jan Hennel, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz
1978–1981 Jerzy Osiowski Jan Zabrodzki, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz, Jan Hennel
1981–1984 Jerzy Osiowski Jerzy Pułaczewski, Jan Hennel, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1984–1987 Jan Ebert Ryszard Jachowicz, Jerzy Pułaczewski, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1987–1990 Jan Ebert Krzysztof Holejko, Andrzej Ruszczyński, Henryk Gierasimowicz, Roman Szabatin
1990–1993 Jerzy Woźnicki Eugeniusz Toczyłowski, Roman Szabatin, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak
1993–1996 Jerzy Woźnicki Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak
1996–1999 Krzysztof Malinowski Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Zdzisław Mączeński
1999–2002 Roman Z. Morawski Bogdan Majkusiak, Sławomir Kula, Zdzisław Mączeński, Dariusz Turlej
2002–2005 Józef Lubacz Jan Szmidt, Cezary Zieliński, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo
2005–2008 Bogdan Galwas Wiesław Winiecki, Marzena Kryszkiewicz, Sławomir Kula, Roman Szabatin
2008–2012 Jan Szmidt Mieczysław Muraszkiewicz, Dariusz Turlej, Roman Szabatin
2012–2016 Krzysztof Zaremba Piotr Tatjewski, Tomasz Starecki, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo
2016–2020 Krzysztof Zaremba Piotr Tatjewski, Cezary Zieliński, Daniel Paczesny, Zbigniew Gajo

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 175. ISBN 83-88973-59-2.
  2. prof. dr hab. Tadeusz Trajdos. Nauka Polska. [dostęp 2012-11-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]