Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Politechnika Warszawska
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Faculty of Electronics and Information Technology
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Data założenia 1 października 1951
Państwo  Polska
Adres 00-665 Warszawa
Nowowiejska 15/19
Liczba pracowników
• naukowych

300
Liczba studentów 3800
Dziekan prof. dr hab. inż. Krzysztof Zaremba
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych
Ziemia52°13′08″N 21°00′43″E/52,218889 21,011944
Strona internetowa

Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych (WEiTI) – największy pod względem liczby studentów wydział Politechniki Warszawskiej.

Poprzednie nazwy wydziału to: „Wydział Łączności” (do 1966) i „Wydział Elektroniki” (do 1994).

Wydział mieści się w gmachu im. Janusza Groszkowskiego przy ulicy Nowowiejskiej 15/19.

Kierunki[edytuj | edytuj kod]

Wydział kształci studentów w pięciu podstawowych kierunkach:

Instytuty[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

1 października 1951 r. utworzono Wydział Łączności, który został wydzielony z Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. Nowy wydział składał się z dwóch oddziałów: Telekomunikacji oraz Elektroniki Medycznej, kształcąc 800 studentów na 8 specjalnościach:

  • akustyka i elektroakustyka,
  • automatyka i telemechanika,
  • elektronika,
  • radiologia i elektronika medyczna,
  • radiotechnika,
  • technologia sprzętu telekomunikacyjnego,
  • technika łączeniowa,
  • teletransmisja przewodowa.

Jednolite studia magisterskie na Wydziale Łączności trwały 5,5 roku.

W 1964 r. ukończono budowę Gmachu Łączności (obecnie Gmach Elektroniki i Technik Informacyjnych imienia prof. Janusza Groszkowskiego) mieszczącego się przy ul. Nowowiejskiej, obok Gmachu Głównego Politechniki Warszawskiej. Wydział został przeniesiony do nowego budynku, gdzie funkcjonuje do dziś.

1 września 1966 r. nastąpiła zmiana nazwy wydziału na Wydział Elektroniki, skrócono również czas trwania studiów magisterskich do 5 lat i zmieniono także programy i kierunki studiów oraz specjalności. W roku 1967 liczba studentów wydziału przekroczyła 2500. W 1970 r. w skutek zmian organizacyjnych powstało 6 instytutów:

  • Instytut Podstaw Elektroniki (obecnie Instytut Systemów Elektronicznych) – utworzony z Katedry Układów Elektronicznych oraz Katedry Elektrotechniki Teoretycznej „A”;
  • Instytut Automatyki (obecnie Instytut Automatyki i Informatyki Stosowanej) – utworzony z Katedry Automatyki i Telemechaniki;
  • Instytut Maszyn Matematycznych (obecnie Instytut Informatyki) – utworzony z Katedry Budowy Maszyn Matematycznych oraz części Katedry Technologii Sprzętu Elektronicznego;
  • Instytut Radioelektroniki – utworzony z Katedry Urządzeń Radiotechnicznych i Telewizyjnych, Katedry Radiolokacji, Katedry Elektroakustyki, Katedry Radiologii oraz części Katedry Budowy Aparatów Elektromedycznych;
  • Instytut Technologii Elektronowej (obecnie Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki) – utworzony z Katedry Przyrządów Elektronowych, Katedry Elektroniki Ciała Stałego oraz Katedry Wysokiej Próżni;
  • Instytut Teleelektroniki (obecnie Instytut Telekomunikacji)- utworzony z Katedry Teletransmisji Przewodowej, Katedry Telekomutacji, Katedry Urządzeń Teletransmisyjnych i Telegraficznych oraz Katedry Telegrafii.

W latach 70 programy studiów były modyfikowane i unowocześniane, zaczęto zwiększać samodzielności studiowania. Pojawiły się wykłady obieralne i monograficzne, a czas studiów skrócono do 4,5 roku. Utworzono 2 nowe kierunki : Telekomunikacja i Informatyka; a także uruchomiono roczne studia kwalifikacyjne o charakterze eksternistyczno-zaocznym.

W latach 19881995 zaszły poważne zmiany na wydziale, związane ze zmianą dotychczasowego ustroju oraz otworzeniem się Polski na zachód, a co za tym idzie pojawiła się konieczność przemodelowania sposobu nauczania studentów. Konieczne było dostosowanie systemu studiów oraz treści nauczania do światowych standardów akademickich. Utworzono system studiów dwustopniowych w ramach makrokierunku Informatyka, Automatyka i Robotyka, Elektronika i Telekomunikacja.

W listopadzie 1991 przed budynkiem WEiTI odsłonięto pomnik poświęcony udziałowi profesorów Politechniki Warszawskiej w akcji V1 i V2[1].

Z początkiem roku akademickiego 1994/95 na wydziale został wprowadzony elastyczny system studiów I stopnia, a sam wydział po raz kolejny zmienił swoją nazwę na Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych. W 1996 r. liczba studentów na Wydziale przekroczyła 3000. W roku 1997 elastyczny system studiów wprowadzono także na II stopniu.

Władze[edytuj | edytuj kod]

Okres Dziekan Prodziekani
1950 – 1951 Ignacy Malecki Adam Smoliński
1951 – 1952 Adam Smoliński Stanisław Ryżko, Antoni Kiliński
1952 – 1954 Stanisław Ryżko Antoni Kiliński, Tadeusz Trajdos[2]
1954 – 1956 Cezary Pawłowski Tadeusz Trajdos, Juliusz Grabowski, Antoni Palczewski
1956 – 1960 Antoni Kiliński Jerzy Statkiewicz, Tadeusz Trajdos
1961 – 1962 Czesław Rajski Juliusz Keller, Stanisław Sławiński
1962 – 1964 Czesław Rajski Andrzej Górski, Jerzy Osiowski, Stanisław Sławiński
1964 – 1967 Stanisław Sławiński Andrzej Górski, Radosław Ładziński
1967 – 1969 Stanisław Sławiński Stanisław Ryżko, Romuald Litwin, Radosław Ładziński, Alfred Świt, Konrad Fijałkowski
1969 – 1970 Alfred Świt Stefan Hahn, Romuald Litwin, Stefan Okoniewski, Andrzej Zieliński
1970 – 1973 Jerzy Statkiewicz Stefan Hahn, Stefan Okoniewski, Anatol Gosiewski, Jerzy Pawłowski
1973 – 1975 Jerzy Statkiewicz Andrzej Wierzbicki, Stanisław Budkowski, Jan Ebert, Wiesław Traczyk
1975 – 1978 Andrzej Wierzbicki Jan Hennel, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz
1978 – 1981 Jerzy Osiowski Jan Zabrodzki, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz, Jan Hennel
1981 – 1984 Jerzy Osiowski Jerzy Pułaczewski, Jan Hennel, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1984 – 1987 Jan Ebert Ryszard Jachowicz, Jerzy Pułaczewski, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1987 – 1990 Jan Ebert Krzysztof Holejko, Andrzej Ruszczyński, Henryk Gierasimowicz, Roman Szabatin
1990 – 1993 Jerzy Woźnicki Eugeniusz Toczyłowski, Roman Szabatin, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak
1993 – 1996 Jerzy Woźnicki Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak
1996 – 1999 Krzysztof Malinowski Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Zdzisław Mączeński
1999 – 2002 Roman Z. Morawski Bogdan Majkusiak, Sławomir Kula, Zdzisław Mączeński, Dariusz Turlej
2002 – 2005 Józef Lubacz Jan Szmidt, Cezary Zieliński, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo
2005 – 2008 Bogdan Galwas Wiesław Winiecki, Marzena Kryszkiewicz, Sławomir Kula, Roman Szabatin
2008 – 2012 Jan Szmidt Mieczysław Muraszkiewicz, Dariusz Turlej, Roman Szabatin
2012 – 2016 Krzysztof Zaremba Piotr Tatjewski, Tomasz Starecki, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo
2016 – 2020 Krzysztof Zaremba Piotr Tatjewski, Cezary Zieliński, Daniel Paczesny, Zbigniew Gajo

Znani absolwenci[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Irena Grzesiuk-Olszewska: Warszawska rzeźba pomnikowa. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003, s. 175. ISBN 83-88973-59-2.
  2. prof. dr hab. Tadeusz Trajdos. Nauka Polska. [dostęp 2012-11-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]