Ulica Zagórna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica
Zagórna
Solec
Ulica Zagórna przy Czerniakowskiej
Ulica Zagórna przy Czerniakowskiej
Przebieg
Ikona ulica ślepy początek.svg
Ikona ulica z prawej.svg ul. Adama Idźkowskiego
Ikona ulica koniec T.svg ul. Czerniakowska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica  Zagórna
ulica Zagórna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica  Zagórna
ulica Zagórna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica  Zagórna
ulica Zagórna
Ziemia52°13′36,4″N 21°02′28,4″E/52,226780 21,041230

Ulica Zagórna – ulica w Śródmieściu Warszawy biegnąca od ulicy Solec (z którą się nie krzyżuje) do ulicy Czerniakowskiej.

Nazwa, nadana w 1919, ma charakter topograficzny i nawiązuje do jej sąsiedztwa z ulicą Górną (obecnie Górnośląska)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niegdyś w miejscu ulicy mieściły się duże składy drewna spławianego Wisłą[2].

Ulica została przebita po I wojnie światowej i w latach 1935–1939 była intensywnie zabudowywana. W latach 1929–1945 u wylotu ulicy Zagórnej, na terenie Klubu Sportowego Pracowników Miejskich „Syrena” (ul. Solec 8), znajdował się staromiejski pomnik warszawskiej Syrenki.

W czasie powstania warszawskiego w rejonie ulic Zagórnej i Idźkowskiego toczyły się ciężkie walki[3]. W pobliżu skrzyżowania ulic Solec i Zagórnej znajdował się właz do kanału, którym 19 września 1944 roku ewakuowało się na Mokotów ok. 200 powstańców ze Zgrupowania „Radosław”[4], co upamiętnia tablica MSI umieszczona na budynku nr 2/4 (od strony ulicy Solec).

Ocalała część przedwojennej zabudowy po parzystej stronie ulicy (nr 10, 12, 12A i 16)[5] oraz dom im. Wojciecha Sawickiego (nr 9, obecnie nr 3).

We wrześniu 1973 pod nr 1 otwarto hotel „Solec”, filię Grand Hotelu „Orbis”, wzniesionego według zaadaptowanego przez Zygmunta Stępińskiego projektu szwedzkich architektów przez firmę Skånska Cementgjuteriet[6]. Hotel został zburzony w 2006, a w jego miejscu powstał sześciopiętrowy Hotel Etap przemianowany później na hotel Ibis Budget Warszawa Centrum[7].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 192. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Jerzy Kasprzycki: Korzenie miasta. Tom I - Śródmieście Południowe. Warszawa: Wydawnictwo VEDA, 2004, s. 27. ISBN 83-85584-45-5.
  3. Tadeusz Grigo: Na Górnym Czerniakowie. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 251. ISBN 83-11-06755-4.
  4. Piotr Stachiewicz: "Parasol". Dzieje oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1984, s. 604. ISBN 83-211-0273-5.
  5. Zygmunt Stępiński: Gawędy warszawskiego architekta. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, s. 143. ISBN 83-03-00447-6.
  6. Marian Gajewski: Urządzenia komunalne Warszawy. Zarys historyczny. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1979, s. 70. ISBN 83-06-00089-7.
  7. Hotel "Solec". fotopolska.eu. [dostęp 2017-12-06].