Uwodzenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Uwodzenie – zachowanie mające na celu przyciągnięcie partnera/partnerki bez użycia przemocy. Może ono doprowadzić do stosunku płciowego lub utworzenia związku nieformalnego, niekiedy zakończonego małżeństwem. Uwodzenie nie jest przestępstwem, ale jest przez część osób uważane za czyn naganny moralnie (zwłaszcza w stosunku do małoletnich).

Taktyki uwodzenia są rozważane w nurcie psychologii ewolucyjnej. W tym sensie pojęcie to może być używane także w odniesieniu do zwierząt.

Techniki wykorzystywane w uwodzeniu[edytuj | edytuj kod]

W uwodzeniu wykorzystuje się większość technik perswazji i manipulacji, jak potwierdzenie społeczne, upodobanie, autorytet, niedobór[1]. Robert Greene analizując dostępne źródła historyczne wyodrębnił też kilka kobiecych i męskich tożsamości uwodziciela, charakteryzujących się właściwymi sobie, pociągającymi cechami. Należą do nich:

  1. Syrena - czyli np. Afrodyta, Marilyn Monroe lub królowa Kleopatra, nie jest szczególnie piękna, uwodzi głosem i powierzchownością wyrażoną w zwiewnych sposobie poruszania się, wyróżniającym ubiorze i sugerowanemu seksapilowi.
  2. Rozpustnik - np. kardynał Richelieu lub Gabriele D'Annunzio, uwodzicielski jest lekceważący sposób, w jaki traktuje kobiety, jednocześnie bardzo mocno ich pożądając. Ponieważ ma reputację rozpustnika, działa tutaj także reguła dowodu społecznego, wzmacniająca perswazję.
  3. Idealny kochanek - np. Giacomo Casanova lub Madame Pompadour, idealnie odczytuje fantazje i potrzeby uwodzonej osoby, których korzenie często kryją się w dzieciństwie.
  4. Dandys - np. Rodolpho Guglielmi, Lou Andreas-Salomé lub Gregory House, niezwykle atrakcyjna jest nonkonformistyczna postawa dandysa dla społecznych konwencji i swobodne kształtowanie tożsamości, przez co wydaje się być czymś rzadkim.
  5. Duże dziecko - np. Charlie Chaplin, Emma Crouch lub Josephine Baker, dziecięca, nieco naiwna i ufna postawa sprzyja wytworzeniu się więzi w postaci rodzicielskich uczuć u osoby uwodzonej.
  6. Kokietka - np. Józefina lub Andy Warhol, uwodzi naprzemiennie okazując nadmierne zainteresowanie i zupełną oziębłość w stosunku do uwodzonej osoby.
  7. Czarodziej - np. Benjamin Disraeli, Pamela Churchill lub Zhou Enlai, dzięki empatii potrafi stać się zwierciadłem dla uczuć i emocji uwodzonej osoby.
  8. Charyzmatyk - np. Joanna d’Arc, Grigorij Rasputin, Elvis Presley lub Jiddu Krishnamurti, charyzmatyk działa uwodzicielsko na tłumy, przez swoje uparte dążenie do wyznaczonego celu i pełne zaangażowania zdolności oratorskie.
  9. Gwiazda - np. Marlene Dietrich lub John Kennedy, uwodzicielskie jest wrażenie, jakie otacza wokół siebie[2].

Szkolenia i serwisy o tematyce uwodzenia[edytuj | edytuj kod]

Wraz z rozwojem internetu powstały specjalne fora, na których mężczyźni wymieniają się spostrzeżeniami na temat uwodzenia kobiet, a także miejsca, gdzie kobiety dzielą się sposobami na uwodzenie mężczyzn.

Dla części ich uczestników porady w zakresie podrywania kobiet stały się sposobem na biznes. Regularnie organizowane są płatne szkolenia, połączone z wykładami i częścią praktyczną. Kursy wzbudzają często wiele kontrowersji wśród ich uczestników.

Przypisy

  1. Krzysztof Galos: Mentalizm - kompendium wiedzy. Wikibooks, 2013, s. 193-195.
  2. Krzysztof Galos: Mentalizm - kompendium wiedzy. Wikibooks, 2013, s. 195-198.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]