Władysław Frankowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Frankowski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1859
Sydczówka
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1922
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka (1877–1878), I wojna światowa
Odznaczenia
Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Władysław Frankowski (ur. 6 grudnia 1859 w Sydczówce na Kijowszczyźnie, zm. 30 sierpnia 1922 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Władysław Frankowski urodził się 6 grudnia 1859 roku w Sydczówce na Kijowszczyźnie[1], w rodzinie Ignacego i Teresy z domu Regnault d’Saint Jean d’Angely. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Kijowie kształcił się w szkole junkrów w Jelizawietgradzie. 16 kwietnia 1878 roku otrzymał stopień korneta i przydział do 14 Jamburgskiego Pułku Ułanów w Pińczowie. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-tureckiej. W czasie I wojny światowej dowodził 2 brygadą 12 Dywizji Kawalerii. 28 lutego 1916 roku został zwolniony ze służby z powodu stanu zdrowia.

Od 1917 roku w formacjach polskich w Rosji. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika. Początkowo był komendantem wojskowym powiatu pińczowskiego. 12 marca 1920 roku objął Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”[2]. Obowiązki dowódcy okręgu pełnił do 12 maja 1921 roku. Od 1 września 1921 roku do 10 czerwca 1922 roku był dowódcą Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Pełnił też obowiązki zastępcy przewodniczącego Oficerskiego Trybunału Orzekającego. W czerwcu 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem 1 czerwca 1919 roku. Zmarł 30 sierpnia 1922 roku w Warszawie. Został pochowany na Powązkach.

Awanse[edytuj]

  • kornet – 16 kwietnia 1878
  • porucznik – 20 marca 1880
  • sztabsrotmistrz – 21 czerwca 1884
  • rotmistrz – 26 lutego 1890
  • podpułkownik – 26 lutego 1900
  • pułkownik – 5 października 1904
  • generał major – 8 września 1913
  • generał podporucznik – listopad 1918
  • generał dywizji – 1 czerwca 1919

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, s. 36 i Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I, s. 124, natomiast Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów..., s. 114 jako miejsce urodzenia generała Frankowskiego podaje miejscowość Olszana w powiecie kaniowskim.
  2. Dziennik Rozkazów Nr 25 Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” z 12 marca 1920 roku.
  3. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208).
  4. Decyzja L. 13453/22 G. M. I. z 3 sierpnia 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 31, s. 660).

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski: Stanisław Generałowie Polski niepodległej. Stanisław Żurakowski. Londyn: Figaro Press, 1976.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 0-517-55113-6.