Władysław Maluszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Maluszycki
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1873
Mohylew
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1927 i 1939-1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 20 Pułk Artylerii Polowej
PKU Zamość
PKU Sochaczew
Stanowiska dowódca pułku artylerii
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Władysław Maluszycki (ur. 6 czerwca 1873 w Mohylewie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Maluszycki urodził się 6 czerwca 1873 roku w Mohylewie, w rodzinie Feliksa i Anastazji z Jacynów[1]. W 1918 pełnił służbę w II Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku dowódcy 4 Brygady Artylerii. W 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w składzie Grupy Artylerii Radzymin[1].

Następnie dowodził 20 pułkiem artylerii polowej. 9 listopada 1920 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku[2]. Później służył w 1 pułku artylerii polowej oraz Powiatowych Komendach Uzupełnień Zamość i Sochaczew w Grodzisku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1923 został zwolniony ze stanowiska komendanta PKU Sochaczew w Grodzisku i przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych DOK VIII w Toruniu, pozostając na ewidencji 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu[3][4]. W następnym roku dalej figurował na ewidencji 27 pap[5]. Później w 8 Okręgowej Składnicy Art. Minister Spraw Wojskowych zezwolił mu na wykorzystanie dwumiesięcznego urlopu od dnia 1 marca 1927, a Prezydent RP z dniem 30 kwietnia 1927 przeniósł go w stan spoczynku[6]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I (dyspozycja dowódcy Okręgu Korpusu Nr I)[7].

Został osadnikiem wojskowym w powiecie kowelskim[8].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[9]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 327.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1441.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 24 czerwca 1923 roku, s. 426.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 767, 813.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 688, 736.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 5 lutego 1927 r. s. 38.
  7. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 850.
  8. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 119. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  9. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  10. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1553)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]