Władysław Maluszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Maluszycki
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1873
Mohylew
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1927 i 1939-1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 20 Pułk Artylerii Polowej
Stanowiska dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)

Władysław Maluszycki (ur. 6 czerwca 1873 w Mohylewie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Władysław Maluszycki urodził się 6 czerwca 1873 roku w Mohylewie, w rodzinie Feliksa i Anastazji z Jacynów[1]. W 1918 pełnił służbę w II Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku dowódcy 4 Brygady Artylerii. W 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w składzie Grupy Artylerii Radzymin[1].

Następnie dowodził 20 pułkiem artylerii polowej. 9 listopada 1920 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku[2]. Później służył w 1 pułku artylerii polowej oraz Powiatowych Komendach Uzupełnień w Zamościu i Sochaczewie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 był na etacie przejściowym w Rezerwie Oficerów Sztabowych DOK VIII w Toruniu, pozostając na ewidencji 27 pułku artylerii polowej we Włodzimierzu[3]. W następnym roku dalej figurował na ewidencji 27 pap[4]. Później w 8 Okręgowej Składnicy Art. Minister Spraw Wojskowych zezwolił mu na wykorzystanie dwumiesięcznego urlopu od dnia 1 marca 1927, a Prezydent RP z dniem 30 kwietnia 1927 przeniósł go w stan spoczynku[5]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I (dyspozycja dowódcy Okręgu Korpusu Nr I)[6].

Został osadnikiem wojskowym w powiecie kowelskim[7].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dnia 5 października 2007 roku został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[8]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 327.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 29 grudnia 1920 roku, s. 1441.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 767, 813.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 688, 736.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 5 lutego 1927 r. s. 38.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 341, 850.
  7. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. [dostęp 5 kwietnia 2015]. s. 119.
  8. M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 885
  9. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2033 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1553)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]