Władysław Marian Jakowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Maria Jakowicki
Ilustracja
Władysław Maria Jakowicki
podpułkownik lekarz podpułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia 19 września 1885
Witebsk, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 19401942
ZSRR
Przebieg służby
Lata służby od 1914 I Brygada Legionów Polskich
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Władysław Maria Jakowicki (ur. 19 września 1885 w Witebsku, zm. po roku 1940 w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, oficer I Brygady Legionów Polskich, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1903 roku ukończył gimnazjum klasyczne w Witebsku. Następnie przez trzy lata studiował medycynę na Uniwersytecie Moskiewskim. Po rewolucji 1905 roku przeniósł się do Lwowa, gdzie na Uniwersytecie Lwowskim w 1910 roku uzyskał dyplom lekarza. W rok później nostryfikował dyplom Uniwersytecie Kijowskim. Od zakończenia studiów do czasu wybuchu wojny był asystentem w klinice położniczo-ginekologicznej Uniwersytetu Lwowskiego.

Po wybuchu wojny zaciągnął się do oddziału Józefa Piłsudskiego. Od końca grudnia był lekarzem I baonu 1 pułku piechoty Legionów Polskich. Mianowany 1 stycznia 1915 roku podporucznikiem lekarzem, już 26 stycznia objął stanowisko naczelnego lekarza 1 pułku piechoty. Funkcję tę pełnił do 25 kwietnia 1917 roku, awansując w międzyczasie do stopnia kapitana. Z 1 pułkiem przeszedł całą drogę bojową.

Po kryzysie przysięgowym zwolniono go z Legionów, powrócił wówczas do Lwowa na dawne stanowisko. Gdy Polska odzyskała niepodległość, wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 roku mianowano go ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala Wojskowego w Chełmie. 1 kwietnia 1920 roku został podpułkownikiem. 18 marca 1921 roku, na podstawie wniosku reklamacyjnego, zwolniono prof. Jakowickiego z czynnej służby i zaliczono go do rezerwy armii[1]. W 1924 był oficerem rezerwy 9 batalionu sanitarnego. Został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie lekarzy. Dziesięć lat później otrzymał przydział mobilizacyjny do Kadry Zapasowej 3 Szpitala Okręgowego.

Od roku 1920 do roku 1924 pracował w klinice położnictwa Uniwersytetu Warszawskiego jako adiunkt. W 1923 uzyskał habilitację. Z dniem 1 października 1925 roku objął katedrę położnictwa i ginekologii Uniwersytetu Stefana Batorego. Wkrótce został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem kliniki. W latach 1929–1930 był dziekanem wydziału lekarskiego, a w latach 1936–1937 - rektorem Uniwersytetu.

Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Wilna przez Sowietów prof. Jakowickiego z końcem września (mniej więcej 25-ego) 1939 aresztowano i wywieziono do ZSRR. Przebywał w więzieniu w Mińsku, skazany na 10 lat. Prawdopodobnie w więzieniu, około 1940–1942 roku, zmarł; dokładna data i miejsce jego śmierci pozostają nieznane[2].

Władysław Jakowicki należał do wielu towarzystw naukowych - m.in. do Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego, Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego; w towarzystwach tych pełnił wiele funkcji z funkcjami prezesów włącznie. Współredagował „Ginekologię Polską” (1924-1925), napisał również wiele prac naukowych.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik – 3 czerwca lub 28 października 1915 roku
  • kapitan – 1 listopada 1916 roku
  • major – ?
  • podpułkownik – zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku, zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca roku 1919

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 1921.
  2. „Biuletyn Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu”. 36, s. 51. Instytut Pamięci Narodowej. 
  3. 27 listopada 1929 „za zasługi w dziedzinie organizacji i administracji wojskowej służby zdrowia” M.P. z 1929 r. nr 274, poz. 630

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny T.X, 1962.
  • Andrzej Czesław Żak, Rokitna 1915, Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994, ISBN 83-11-08294-4, OCLC 69461342.
  • Wacław Lipiński Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905-1918 Oficyna Wydawnicza VOLUMEN, Warszawa 1990, ​ISBN 83-85218-00-9​ (przedruk z 1935 roku).
  • Tadeusz Kasprzycki Kartki z dziennika oficera I Brygady Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1934.
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1068, 1095
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 213, 750
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 53