Włodzimierz Łoziński (aktor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Łoziński
Imię i nazwisko Włodzimierz Łohaza
Data i miejsce urodzenia 26 września 1911
Krynica-Zdrój
Data śmierci po 1954

Włodzimierz Łoziński, właśc. Włodzimierz Łohaza[1] (ur. 26 września 1911 w Krynicy-Zdroju, zm. po 1954) – polski aktor teatralny i filmowy.

Życiorys[edytuj]

Pochodził z mieszkającej na Podkarpaciu rodziny góralskiej, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Łohaza[1]. Bratem jego matki był Harasym Gromosiak, działacz łemkowski i jeden z założycieli Związku Walki Zbrojnej w Krynicy. Młodszy brat Włodzimierza, Sławomir został wraz z wujem Harasymem rozstrzelany w 1940 na Wzgórzach Krzesławickich pod Krakowem[2]. Włodzimierz Łohaza ukończył Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej (PIST) w Warszawie. Po ukończeniu nauki występował na scenach warszawskich teatrów, Kameralnego i Teatru Malickiej.

Po raz pierwszy pojawił się na ekranie w 1937, w ekranizacji powieści Znachor zagrał Wasyla, syna Prokopa. W tym czasie zaczął występował jako Włodzimierz Łoziński, gdyż, jak twierdził, nazwisko Łohaza brzmiało jako pseudonim. Wkrótce wcielił się w postać Mietka Mossakowskiego w Dziewczętach z Nowolipek. W 1938 zagrał w Profesorze Wilczurze, Gehennie i Drugiej młodości. Ostatnia rola zagrana przez Włodzimierza Łozińskiego to górnik Walerek w filmie Czarne diamenty (reż. Jerzy Gabryelski), który nie pojawił się na ekranach z powodu wybuchu wojny. Oprócz kariery aktorskiej, Włodzimierz był również utalentowanym narciarzem – zdobył mistrzostwo na skoczni „Strzelec” w Miłkowie[1].

W czasie II wojny światowej walczył w szeregach Armii Krajowej. Od 1945 przebywał w obozie nr 20 NKWD w Stalinogorsku, gdzie ukrywano wśród niemieckich jeńców niektórych żołnierzy AK. Następnie trafił do więzienia w Szybotowie, gdzie zajmował się organizacją chóru obozowego oraz pracą w szpitalu. Podczas pobytu w niewoli symulował choroby, aby uniknąć ciężkich robót, oraz opowiadał współwięźniom historie dotyczące przedwojennego kina. Używał w tym czasie nazwiska „Włodzimierz Łagoza”. W sierpniu 1948 został wywieziony do centralnego więzienia w Irkucku, gdzie otrzymał wyrok sześciu lat zsyłki. W ramach przymusowych robót został pracownikiem cegielni nad Angarą, gdzie po pewnym czasie awansował na stanowisko kierownika[3]. Po odbyciu kary najprawdopodobniej pozostał w Irkucku[4].

Przypisy

  1. a b c W. Kalinowska, Na okładkach: II. Włodzimierz Łoziński, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1938, nr 51 (18 XII), s. 7.
  2. S. A. Wisłocki, Nacjonalizm ukraiński a Łemkowszczyzna, [w:] „Niepodległość i Pamięć”, nr 20, Warszawa 2004, ss. 83, 86.
  3. J. Hera, Niepokorni – pokorni. Losy aktorów polskich 1944–1954, [w:] „Pamiętnik Teatralny: Teatr w Polsce Ludowej 1944–1954”, R. LVII, z. 3–4 (227–228), Warszawa 2008, ss. 41–42.
  4. A. Arkusz, Polacy internowani w obozie NKWD nr 270 w Borowiczach w w latach 1944–1949, [w:] „Pamięć i Sprawiedliwość”, nr 2 (10), 2006, s. 224.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]