Wacław Kubacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Kubacki (ur. 7 września 1907, zm. 16 grudnia 1992) – polski historyk literatury, krytyk, pisarz.

Kształcił się w szkole podstawowej w Nieszawie, gdzie jego nauczycielem łaciny był o. Maksymilian Maria Kolbe, który następnie skierował go do dalszej nauki w Gimnazjum w Sanoku. Studiował w Austrii i we Włoszech, w czym pomógł mu Stanisław Kołaczkowski. Uzyskał doktorat, po czym kształcił się na studiach w Niemczech, Szwajcarii i Francji, w czym wsparł go Mieczysław Grydzewski.

Debiutował jesienią 1927 w Dodatku Naukowo-Literackim „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”, a pierwszy szkic krytyczny ukazał się w 1932 w „Wiadomościach Literackich”. W 1933 otrzymał I nagrodę w konkursie „Wiadomości Literackich” na zagadnienia psychologiczne w filmie.

Profesor UAM, UJ, UW. W latach 1971-1972 redaktor naczelny „Literatury na Świecie”.

W 1949 roku Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Order Sztandaru Pracy II klasy[1]. 21 lipca 1968 otrzymał Państwową Nagrodę Literacką I Stopnia[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwiosnki polskiego romantyzmu – 1949, książka historycznoliteracka
  • Kartki na wietrze – 1950, proza poetycka
  • Arcydramat Mickiewicza – 1951, rozprawa historycznoliteracka
  • Smutna Wenecja – 1967, powieść[3]
  • Malwy na Kaukazie -1969, dziennik podróży
  • Koncert na orkiestrę – 1970, powieść
  • Sen nocy letniej – 1974, powieść
  • Z Mickiewiczem na Krymie – 1977, książka biograficzna
  • Temat z wariacjami – 1982, powieść

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1949 r. w sprawie nadania Orderu „Sztandar Pracy”, M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58
  2. Nowiny Rzeszowskie, nr 172 (5927), 20-21-22 lipca 1968, s. 2.
  3. Wacław Kubacki: Smutna Wenecja. Warszawa: Czytelnik, 1967.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]