Walter Lewin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walter Lewin
Walter Hendrik Gustaw Lewin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1936
Haga
Zawód, zajęcie astrofizyk, fizyk
Narodowość holenderska
Alma Mater Uniwersytet Techniczny w Delfcie

Walter Hendrik Gustaw Lewin (ur. 29 stycznia 1936 w Hadze) – holenderski astrofizyk, fizyk i pedagog. Lewin uzyskał doktorat z fizyki jądrowej w 1965 roku na Uniwersytecie Technicznym w Delft, był członkiem wydziału fizyki Massachusetts Institute of Technology (MIT) przez 43 lata – od 1966 roku do przejścia na emeryturę w 2009 roku[1].

Stosując różne techniki astronomii rentgenowskiej Lewin badał gwiazdy neutronowe, m.in. układ podwójny Scorpius X-1[2] lub mikrokwazar KS 1731-260, nazywany „zmrożoną gwiazdą”[3]. Otrzymał wiele nagród za działalność naukową i dydaktyczną. Jest znany ze swoich wykładów na temat fizyki i ich publikacji online za pośrednictwem YouTube, edX i MIT OpenCourseWare[4].

W grudniu 2014 roku MIT odebrał mu tytuł profesor emeritus po przeprowadzonym przez uczelnię dochodzeniu, w wyniku którego stwierdzono molestowanie seksualne uczestniczki internetowego kursu MITx, który prowadził jesienią 2013 roku[5][6].

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Lewin urodził się jako syn Waltera Simona Lewina i Pieternelli Johanny van der Tang w 1936 roku w Hadze w Holandii. Był dzieckiem, gdy nazistowskie Niemcy okupowały Holandię podczas II wojny światowej[4]. Jego dziadkowie ze strony ojca, Gustaw i Emma Lewin, którzy byli Żydami, zostali zamordowani w Auschwitz w 1942 roku. Aby chronić rodzinę, ojciec Lewina wyjechał, zostawiając matkę, by wychowała dzieci[4]. Młody Walter Hendrik Gustaw studiował na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie, gdzie w 1965 roku uzyskał doktorat z fizyki. W 1966 roku wyjechał do Ameryki, gdzie został adiunktem na Massachusetts Institute of Technology. W 1968 roku awansował na profesora nadzwyczajnego fizyki, a w 1974 roku uzyskał tytuł profesora[6].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Walter Lewin, 2011

Wstąpił do grupy astronomii rentgenowskiej na MIT i prowadził wraz z Georgem W. Clarkiem przeglądy całego nieba za pomocą detektorów promieni X umieszczanych w balonach[7]. Pod koniec lat siedemdziesiątych odbyło się około dwudziestu udanych lotów balonem. Te badania balonowe doprowadziły do odkrycia pięciu nowych źródeł promieniowania rentgenowskiego, które podwoiły liczbę wówczas znanych[7]. Ponadto stwierdzono, że źródła tego promieniowania są bardzo zróżnicowane i zmienne. Niektóre są rozbłyskami rentgenowskimi, których odkrycie nie było możliwe z użyciem urządzeń zainstalowanych w rakietach, ze względu na zbyt krótki czas obserwacji. Badania z użyciem balonów doprowadziły również do odkrycia gwiazdy podwójnej GX 1 + 4, która była pierwszym wolno obracającym się pulsarem rentgenowskim[7][8]. W kolejnych latach uczestniczył m.in. w badaniach wykonywanych z użyciem kosmicznego obserwatorium Exosat, teleskopów Ginga[9], Chandra[10] i in. W 2012 roku opublikowano artykuł na temat powstawania rentgenowskich układów podwójnych w gromadach kulistych (Walter Lewin i współautorzy, Dynamical Formation of Close Binary Systems in Globular Clusters, Astrophysical Journal 2003)[11].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykład Waltera Lewina
  • 1978 – NASA Award for Exceptional Scientific Achievement[12]
  • 1984 – Nagroda Humboldta[12]
  • 1984 – Guggenheim Fellowship[13]
  • 1984 – MIT Science Council Prize za Excellence in Undergraduate Teaching[13]
  • 1988 – MIT Department of Physics W. Buechner Teaching Prize[13]
  • 1991 – Nagroda Humboldta[12]
  • 1997 – NASA Group Achievement Award za Discovery of the Bursting Pulsar[13]
  • 2003 – MIT Everett Moore Baker Memorial Award za Excellence in Undergraduate Teaching[13]
  • 2011 – OpenCourseWare Consortium’s Leadership ACE Awards[14]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jennifer Chu: The Professor Who Brings Physics to Life (ang.). MIT Technology Review. [dostęp 2019-06-03].
  2. Lewin, W.H.G., McClintock, J.E., Ryckman, S.G., Glass, I.S., Smith, W.B.. Continual Variations in the High-Energy Flux of X-Rays from Scorpius X-1. „Astrophysical Journal”. 162 (2), s. L109-L113, November 1970 (ang.). 
  3. Anna Marszałek: Czy zmrożona gwiazda zagraża teorii?. W: AstroNET [on-line]. Klub Astronomiczny Almukantarat, 5 września 2001. [dostęp 2019-06-07].
  4. a b c Jennifer Chu: A labor of love (ang.). MIT News. [dostęp 2019-06-03].
  5. Juan Esteban Cajigas Jimenez: MIT removes online lectures of popular retired professor after sexual harassment charge (ang.). Boston Globe. [dostęp 2019-06-03].
  6. a b Leon Lin: MIT cuts ties with Walter Lewin after online harassment probe (ang.). The Tech. [dostęp 2019-06-03].
  7. a b c Walter H. G. Lewin (ang.). Academicroom.com. [dostęp 2019-06-03].
  8. Lewin, W.H.G., Ricker, G.R., & McClintock, J.E.. X-Rays from a New Variable Source GX 1+4. „Astrophysical Journal”. 169, s. L17-L21, Oct 1971 (ang.). 
  9. Lewin, Walter H. G.; van Paradijs, J.; van der Klis, M.. Quasi-periodic oscillations in low-mass X ray binaries. „NAS-NRC, High-Energy Astrophysics. American and Soviet Perspectives”, s. 251-260, 1991 (ang.). 
  10. Teleskop Kosmiczny Chandra – przegląd misji. W: portal o astronautyce, przemyśle kosmicznym i badaniach przestrzeni kosmiczne [on-line]. kosmonauta.net. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  11. Walter Lewin; Professor of Physics, Emeritus (ang.). W: Strona internetowa MIT Department of Physics [on-line]. Massachusetts Institute of Technology. [dostęp 2019-06-08].
  12. a b c Walter Lewin (ang.). Helix. [dostęp 2019-06-03].
  13. a b c d e New MITx course by Walter Lewin has potential to be the largest MOOC ever (ang.). Open Education Consortium. [dostęp 2019-06-03].
  14. Meena Hwang: OCW Consortium Announces Inaugural Winners Of Awards For OCW Excellence (ang.). Open Education Consortium. [dostęp 2019-06-03].