Wasilij Gurko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wasilij Gurko
Василий Иосифович Гурко
Wasilij Gurko
generał kawalerii generał kawalerii
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1864
Carskie Sioło
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1937
Rzym
Przebieg służby
Lata służby 1885 - 1917
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Grodzieński Pułk Huzarów, 1 Syberyjski Korpus Armijny, Samodzielna Ussuryjska Konna Brygada, Zabajkalska brygada kozacka, 4 Dywizja Kawalerii, 1 Dywizja Kawalerii, 6 Korpus Armijny, 5 Armia, Front zachodni
Główne wojny i bitwy II wojna burska, Wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa
Późniejsza praca działacz emigracyjny, publicysta
Odznaczenia
Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

Wasilij Iosifowicz Romejko-Gurko (ur. 20 maja 1864 w guberni grodzieńskiej, zm. 11 listopada 1937 Rzym) – rosyjski wojskowy, generał kawalerii 1916, syn generała feldmarszałka I. W. Romejko-Gurko.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum klasyczne i Korpus Paziów. Oficer od 1885. Następnie ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w 1892. Służył w sztabach Turkiestańskiego, Wileńskiego i Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W czasie wojny angielsko-burskiej 1899-1902 agent przy armii Burów. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904-1905. W 1906 przewodniczący Wojskowej Komisji Sprawozdawczej wojny rosyjsko-japońskiej. W 1911 dowódca 1 Dywizji Kawalerii.

Od listopada 1914 dowódca 6 Korpusu Armijnego, następnie dowodził 5 Armią, później (od sierpnia 1916) Armią Specjalną. Od października 1916 pełniący obowiązki szefa sztabu Naczelnego Dowódcy. Z inicjatywy gen. Gurko pułki cztero-batalionowe były przeformowane w trzy-batalionowe. Po rewolucji lutowej 1917 dowódca Frontu Zachodniego zmienił gen. Ewerta. 23 maja za krytykę Rządu Tymczasowego i monarchii zdymisjonowany i wyznaczony na dowódcę dywizji, pozostawał w dyspozycji Naczelnego Dowódcy. Mieszkał w Petersburgu W lipcu 1917 aresztowany i osadzony w Twierdzy Pietropawłowskiej za prowadzenie korespondencji z Mikołajem II. Wkrótce zwolniony i w sierpniu 1917 wysłany poza granice Rosji. Osiadł we Włoszech. 14 października 1917 zwolniony ze służby. Na emigracji przewodniczący Rosyjskiego Związku Inwalidów. W 1919 odmówił dowodzenia siłami białych na północy i północnym zachodzie Rosji. Autor: "Rosja 1914 - 1918".

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 7, Moskwa 1972

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]