Więzienie Spandau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Więzienie Spandau
Spandau w 1951 r.
Spandau w 1951 r.
Obszar specjalny  Berlin Zachodni
Miejscowość Berlin-Spandau
Przeznaczenie więzienie
Data powstania 1876
Data likwidacji 1987
Położenie na mapie Berlina
Mapa lokalizacyjna Berlina
Więzienie Spandau
Więzienie Spandau
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Więzienie Spandau
Więzienie Spandau
53°N 13°E/52,521111 13,185278

Więzienie Spandau – nieistniejące więzienie w berlińskiej dzielnicy Spandau wybudowane w 1876 roku.

Więźniowie przywiezieni do Spandau 18 lipca 1947 roku
Rudolf Heß
Walter Funk
Erich Raeder
Albert Speer
Baldur von Schirach
Konstantin von Neurath
Karl Dönitz

Opis[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu II wojny światowej osadzeni zostali tam nazistowscy zbrodniarze wojenni skazani na kary pozbawienia wolności. Więzienie było ulokowane w dzielnicy, która znajdowała się pod brytyjskim protektoratem, jednak wartę sprawowali w cyklach miesięcznych również żołnierze sowieccy, amerykańscy i francuscy, a flaga wywieszona na gmachu każdorazowo informowała o tym, kto pełni obecnie służbę. Do więzienia Spandau trafiło ostatecznie siedmiu więźniów, których przywieziono 18 lipca 1947 po wydaniu wyroków przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze:

W 1987 roku samobójstwo popełnił Rudolf Heß, ostatni odbywający tam karę osadzony. Niedługo potem podjęto decyzję o wyburzeniu więzienia, aby nie stało się celem pielgrzymek neonazistów.