Wietnam Południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Việt Nam Cộng Hòa
Republika Wietnamu
Indochiny Francuskie 1955-1976 Wietnam
Flaga Wietnamu Południowego
Herb Wietnamu Południowego
Flaga Wietnamu Południowego Herb Wietnamu Południowego
Hymn: Thanh niên Hành Khúc
Położenie Wietnamu Południowego
Język urzędowy wietnamski
Stolica Sajgon
Ustrój polityczny republika
Ostatnia głowa państwa prezydent Huỳnh Tấn Phát
Ostatni szef rządu premier Nguyễn Hữu Thọ
Powierzchnia
 • całkowita

173 809 km²
Liczba ludności (1973)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

19 370 000
111,4 osób/km²
Jednostka monetarna đồng południowowietnamski (₫)
Niepodległość
• ogłoszona
• uznana
od Francji
14 czerwca 1955
Zjednoczenie Wietnamu 2 lipca 1976
Strefa czasowa UTC +7
Mapa Wietnamu Południowego

Wietnam Południowy (oficjalnie Republika Wietnamu) − państwo wietnamskie, istniejące w latach 1955-1976.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Proklamowane zostało 23 kwietnia 1949 w Kochinchinie, na podstawie porozumienia między utworzonym tam antykomunistycznym Centralnym Rządem Tymczasowym i francuskimi władzami kolonialnymi. Głową państwa został były cesarz Wietnamu, Bảo Đại.

Konflikt z rządem proklamowanej na północy Demokratycznej Republiki Wietnamu doprowadził do wybuchu I wojny indochińskiej. Faktyczny podział kraju został utrwalony przez postanowienia konferencji genewskiej w 1954. Wietnam został podzielony wzdłuż 17 równoleżnika. Porozumienie genewskie nakazywało przeprowadzenie w obu częściach Wietnamu wyborów, po których miało nastąpić zjednoczenie kraju. Władzę w kraju oficjalnie sprawował cesarz Bảo Đại który w 1955 roku odsunął od władzy jego premier Ngô Đình Diệm który stał się tym samym prezydentem z woli USA[1]. Ngô Đình Diệm wycofał się z pomysłu przeprowadzenia wyborów co spowodowało powstanie pod koniec lat 50. lewicowej partyzantki Wietkong. Wietkong zyskał wsparcie rządu komunistycznego na północy. Ngô Đình Diệm nie radził sobie z postępującym rozkładem państwa a ponadto wszedł w konflikt ze stanowiącymi większość mieszkańców kraju buddystami, czego źródłem był jego fanatyczny katolicyzm[2]. Represje wobec buddystów spowodowały utratę przez Ngô poparcia Stanów Zjednoczonych. W 1963 roku CIA zorganizowało pucz w wyniku którego rząd Południa zastąpiono jeszcze bardziej uzależnionym od woli amerykańskiego rządu[3]. Utworzenie nowego rządu umożliwiło interwencję wojsk amerykańskich w Wietnamie Południowym. Wojska amerykańskie rozoczęły akcje przeciwko lewicowym partyzantom co wywołało II wojnę indochińską. Wojska amerykańskie i południowowietnamskie nie były w stanie konkurować z oddziałami Wietkongu który w 1969 roku powołał Tymczasowy Rząd Rewolucyjny Wyzwolenia Wietnamu Południowego. 30 kwietnia 1975 roku wojna zakończyła się zwycięstwem sił Wietkongu. Przejęcie władzy na południu przez Wietkong umożliwiło w 1976 roku utworzenie zjednoczonej Socjalistycznej Republiki Wietnamu[4].

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Wietnamczycy (ok. 80%), Chińczycy, Khmerzy, Tajowie.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Podział religijny w Wietnamie Południowym w 1963 (dane szac.) Wśród 14 mln mieszkańców następujące religie wyznawało:[5]:

Łącznie chrześcijanie stanowili ok. 14,28% populacji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. S.Karnow, s.223.
  2. Zachary Abuza, Renovating politics in contemporary Vietnam, Lynne Rienner Publishers, Boulder 2001, s. 191.
  3. Ostatnie dni dyktatorów, red. Diane Ducret, Emmanuel Hecht, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 76-77; Rafał Kuzak, Tyrania nie popłaca. Najbardziej makabryczne śmierci dyktatorów, "Ciekawostki historyczne", 21 lutego 2014.
  4. Wietnam. Historia.
  5. Higgins, Vietnam Nightmare, s 47.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]