Wietnam Południowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Republika Wietnamu
Việt Nam Cộng hòa
1955−1976
Flaga Wietnamu Południowego
Herb Wietnamu Południowego
Flaga Wietnamu Południowego Herb Wietnamu Południowego
Hymn: Tiếng Gọi Công Dân

(Odezwa do obywateli)
Położenie Wietnamu Południowego
Język urzędowy

wietnamski

Stolica

Sajgon

Ustrój polityczny

republika

Typ państwa

państwo unitarne

Głowa państwa

prezydent Huỳnh Tấn Phát (ostatni)

Zależne od

 Stany Zjednoczone

Szef rządu

premier Nguyễn Hữu Thọ (ostatni)

Powierzchnia
 • całkowita


173 809 km²

Liczba ludności (1973)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia


19 370 000
111,4 osób/km²

waluta

đồng południowowietnamski (₫)

Niepodległość
• ogłoszona
• uznana

od Francji
14 czerwca 1955

Zjednoczenie Wietnamu

2 lipca 1976

Strefa czasowa

UTC +7

Mapa Wietnamu Południowego

Wietnam Południowy (oficjalnie Republika Wietnamu) − państwo wietnamskie istniejące w latach 1955−1976.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Proklamowane zostało 23 kwietnia 1949 w Kochinchinie, na podstawie porozumienia między utworzonym tam antykomunistycznym Centralnym Rządem Tymczasowym i francuskimi władzami kolonialnymi. Głową państwa został były cesarz Wietnamu, Bảo Đại.

Konflikt z rządem proklamowanej na północy Demokratycznej Republiki Wietnamu doprowadził do wybuchu I wojny indochińskiej. Faktyczny podział kraju został utrwalony przez postanowienia konferencji genewskiej w 1954. Wietnam został podzielony wzdłuż 17 równoleżnika. Porozumienie genewskie nakazywało przeprowadzenie w obu częściach Wietnamu wyborów, po których miało nastąpić zjednoczenie kraju. Władzę w kraju oficjalnie sprawował cesarz Bảo Đại, którego w 1955 roku odsunął od władzy jego premier Ngô Đình Diệm; Diệm stał się tym samym prezydentem z woli USA[1]. Ngô Đình Diệm wycofał się z pomysłu przeprowadzenia wyborów, co spowodowało powstanie pod koniec lat 50. lewicowej partyzantki Wietkong. Wietkong zyskał wsparcie rządu komunistycznego na północy. Ngô Đình Diệm nie radził sobie z postępującym rozkładem państwa, a ponadto wszedł w konflikt ze stanowiącymi większość mieszkańców kraju buddystami, czego źródłem był jego fanatyczny katolicyzm[2]. Represje wobec buddystów spowodowały utratę przez Ngô poparcia Stanów Zjednoczonych. W 1963 roku CIA zorganizowało pucz, w wyniku którego rząd Południa zastąpiono jeszcze bardziej uzależnionym od woli amerykańskiego rządu[3]. Utworzenie nowego rządu umożliwiło interwencję wojsk amerykańskich w Wietnamie Południowym. Wojska amerykańskie rozpoczęły akcje przeciwko lewicowym partyzantom, co wywołało II wojnę indochińską. Wojska amerykańskie i południowowietnamskie nie były w stanie konkurować z oddziałami Wietkongu[potrzebny przypis], który w 1969 roku powołał Tymczasowy Rząd Rewolucyjny Wyzwolenia Wietnamu Południowego. 30 kwietnia 1975 roku wojna zakończyła się zwycięstwem sił armii północnowietnamskiej i Wietkongu. Przejęcie władzy na południu przez Wietkong umożliwiło w 1976 roku utworzenie zjednoczonej Socjalistycznej Republiki Wietnamu[4].

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Wietnamczycy (ok. 80%), Chińczycy, Khmerzy, Tajowie.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Podział religijny w Wietnamie Południowym w 1963 r. (dane szac.) Wśród 14 mln mieszkańców następujące religie wyznawało:[5]:

Łącznie chrześcijanie stanowili ok. 14,28% populacji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S.Karnow, s.223.
  2. Zachary Abuza, Renovating politics in contemporary Vietnam, Lynne Rienner Publishers, Boulder 2001, s. 191.
  3. Ostatnie dni dyktatorów, red. Diane Ducret, Emmanuel Hecht, Znak Horyzont, Kraków 2014, s. 76-77
  4. Wietnam. Historia, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2015-08-06].
  5. Higgins, Vietnam Nightmare, s 47.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]