Wilhelm z Tyru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilhelm z Tyru
biskup
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia ok. 1130
Palestyna
Data i miejsce śmierci między 1183 a 1186
Rzym
arcybiskup Tyru
Okres sprawowania 1175–1183/1186
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia nieznana

Wilhelm z Tyru (ur. ok. 1130, zm. 1183-1186) – arcybiskup Tyru od 1175 roku, kronikarz średniowieczny, autor dzieła, w którym opisywał dzieje I krucjaty oraz Królestwa Jerozolimy do roku 1184.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Palestynie. Wszechstronnie wykształcony, znał łacinę, grekę, francuski, arabski, hebrajski. Kształcił się początkowo na Bliskim Wschodzie, później także we Francji. Po powrocie, około 1160 roku został archidiakonem Tyru.

W 1168 roku został wysłany przez Amalryka I, króla jerozolimskiego, do Konstantynopola, aby prowadzić negocjacje z cesarzem Manuelem I Komnenem. W 1170 roku został wychowawcą królewskiego syna – Baldwina IV Trędowatego. Jako pierwszy też dostrzegł objawy straszliwej choroby, która dotknęła chłopca.

W latach 1170 – 1174 był kanclerzem Królestwa Jerozolimskiego. W 1175 roku został arcybiskupem Tyru. W 1179 roku udał się do Rzymu na Sobór laterański III. W drodze powrotnej zatrzymał się w Konstantynopolu, gdzie spędził siedem miesięcy, będąc świadkiem m.in. ślubu Marii Komneny, córki cesarza, i Rajnera z Montferratu.

W kwietniu 1181 roku został obłożony ekskomuniką przez Herakliusza, patriarchę jerozolimskiego. Początkowo próbował zdobyć uchylenie tej decyzji; gdy to nie przyniosło skutku, w 1182 lub 1183 roku udał się do Rzymu, aby przedstawić swoją sytuację papieżowi. Zmarł w Rzymie, prawdopodobnie otruty na polecenie patriarchy Herakliusza.

Wilhelm uchodzi za jednego z najwybitniejszych historyków średniowiecza. Jak pisze Steven Runciman: Lektura jego dzieła pozostawia wrażenie, że był to człowiek mądry, prawy i sympatyczny.

Dzieła Wilhelma[edytuj | edytuj kod]

  • Dzieje spraw zamorskichHistoria rerum in partibus transmarinis gestarum – opisujące okres od 1095 do 1184 roku, w tym głównie dzieje pierwszej wyprawy krzyżowej i Królestwa Jerozolimskiego,
  • Historia książąt wschodu – zaginione dzieło traktujące o władcach arabskich

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]