Wilkowór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wilkowór
Thylacinus[1]
Temminck, 1824[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – wilkowór tasmański (T. cynocephalus)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Nadrząd torbacze
Rząd niełazokształtne
Rodzina wilkoworowate
Rodzaj wilkowór
Typ nomenklatoryczny

Didelphis cynocephala Harris, 1808

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Wilkowór (Thylacinus) – wymarły rodzaj ssaka z rodziny wilkoworowatych (Thylacinidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmował gatunki występujące na kontynencie australijskim[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 85,1–118,1 cm, długość ogona 33,1–61 cm; masa ciała 15–35 kg[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Thylacinus: gr. θυλαξ thulax, θυλακος thulakos „wór”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[9].
  • Paracyon (Peracyon): gr. παρα para „blisko”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”[10]. Gatunek typowy: Didelphis cynocephala Harris, 1808.
  • Lycaon: gr. λυκαων lukaōn „zwierzę podobne do wilka” (w mitologii greckiej Likaon był królem Arkadii, którego Zeus przemienił w wilka)[11]. Gatunek typowy: Didelphis cynocephala Harris, 1808.
  • Peralopex: gr. πηρα pēra „skórzana torba”; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos „lis”[12]. Nowa nazwa dla Thylacinus Temminck, 1824.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należały następujące gatunki[13][7]:

Wymarły w 1936 roku:

oraz wymarłe w czasach prehistorycznych:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Thylacinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.J. Temminck: Monographie de mammalogie. T. 1. Paris: 1824, s. 23 (przypis). (fr.)
  3. J.E. Gray: Synopsis of the species of the class Mammalia. W: E. Griffith: The animal kingdom arranged in conformity with its organization, by the baron Cuvier, member of the institute of France, &c. &c. &c. additional descriptions all the species hitherto named, and of many not before noticed. Cz. 5. London: Geo. B. Whittaker, 1827, s. 192. (ang.)
  4. J.G. Wagler: Natürliches System der Amphibien, mit vorangehender Classification der Säugethiere und Vögel. Ein Beitrag zur vergleichenden Zoologie. München, Stuttgart und Tübingen: In der J.G. Cotta’scchen Buchhandlung, 1830, s. 24. (niem.)
  5. C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Breslau: A. Schulz, 1841, s. xxx, 82. (niem.)
  6. J.E. Gray: List of the specimens of Mammalia in the collection of the British museum. London: The Trustees, 1843, s. xxii. (ang.)
  7. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Thylacinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-06-27]
  8. K.M. Helgen & E.G. Veatch: Recently Extinct Australian Marsupials and Monotremes. W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 27. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.)
  9. Palmer 1904 ↓, s. 678.
  10. Palmer 1904 ↓, s. 512.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 388.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 522.
  13. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 6. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 1–984, 1904 (ang.).