Wina niemieckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wina niemieckie stanowiły w 2007 roku 4% światowej produkcji wina, co stawia Niemcy na siódmym miejscu w klasyfikacji[1]. Kraj wyprodukował wtedy 10,5 mln hl wina, z czego wyeksportowano 3,4 mln hl[1]. Pod względem wielkości upraw winorośli Niemcy (102 026 ha) były wtedy piętnastym krajem na świecie i 1,3% udziału, przy czym powierzchnia upraw uwzględnia uprawy winogron deserowych[1].

Specjalnością kraju są wina białe (63,2% upraw stanowią szczepy białe), szczepy czerwone przeważają tylko w regionach Ahr i Wirtembergia[1]. Znaczącą część produkcji stanowią wina musujące, określane jako Sekt, których produkcja stanowi dwukrotność produkcji szampana[2].

Odmiany winogron[edytuj]

Mozelski riesling na rycinie z XIX wieku

Najczęściej uprawiane w Niemczech odmiany winogron (stan na 2007 r.)[1]

Szczep Obszar upraw w ha  % obszaru upraw
riesling (b.) 21 722 21,3
müller-thurgau (b.) 13 824 13,5
spätburgunder (pinot noir) (cz.) 11 820 11,6
dornfelder (cz.) 8185 8,0
silvaner (b.) 5261 5,2
blauer portugieser (cz.) 4551 4,5
grauburgunder (ruländer, pinot gris) (b.) 4413 4,3
kerner (b.) 3848 3,8
weißburgunder (pinot blanc) (b.) 3589 3,5
trollinger (cz.) 2504 2,5
schwarzriesling (pinot meunier) (cz.) 2397 2,3
regent (cz.) 2182 2,1
bacchus (b.) 2061 2,0

Kategorie win[edytuj]

Niemieckie prawo winiarskie dzieli niemieckie wina na 4 kategorie[3]:

  • Tafelweinwina stołowe, dozwolone jest dodawanie cukru (szaptalizacja), max. zaw. alkoholu 15%,
  • Landwein – wina regionalne (odpowiednik francuskiego vin de pays), dozwolone dodawanie cukru, max. zaw. alkoholu 15%,
  • Qualitätswein bestimmter Anbaugebiete (QbA lub Q.b.A.) – wina jakościowe z określonych regionów, jednak w odróżnieniu od klasyfikacji francuskiej brak tu geograficznej klasyfikacji, a poszczególne Q.b.A. są różnicowane tylko według zawartości cukru w moszczu gronowym; dozwolone tu dodawanie cukru,
  • Qualitätswein mit Prädikat (QmP lub Q.m.P.), od 2006 roku oficjalnie Prädikatswein – wina jakościowe z wyróżnikiem.

W przypadku kategorii Qualitätswein mit Prädikat, "wyróżniki" (Prädikat), uszeregowane według poziomu cukru są następujące[2]:

  • Kabinett – normalny zbiór, najbardziej wytrawne wina
  • Spätlese – opóźniony zbiór
  • Auslese – późny zbiór wyselekcjonowanych kiści gronowych
  • Beerenauslese – zbiór wyselekcjonowanych gron porażonych szlachetną pleśnią (botrytis)
  • Eiswein – "wino lodowe", zbór wyselekcjonowanych kiści zmrożonych pierwszymi przymrozkami
  • Trockenbeerenauslese – zbiór wyselekcjonowanych, wysuszonych gron (porównaj malaga)

Dla oznaczenia smaku używa się (przy czym określeń słodkie, a zwłaszcza półsłodkie używa się rzadko):

  • lieblich, halbsüß – słodkie i półsłodkie (te, które wykraczają poza półwytrawne, czyli z zawartością cukru w przedziale 18–45 g/l),
  • fruchtig, süß – słodkie (zawartość cukru powyżej 45 g/l),
  • halbtrocken – półwytrawne,
  • trocken – wytrawne.

Etykieta[edytuj]

Etykieta niemieckiego jakościowego rieslinga z regionu Nahe

Obowiązkowo na etykietach niemieckich win muszą znaleźć się następujące informacje[3]:

  • kategoria (Tafelwein, Landswein, Q.b.A., Q.m.P.),
  • region uprawy (dla Tafelwein),
  • nazwa producenta i miejsce butelkowania,
  • objętość butelki i zawartość alkoholu,
  • oficjalny numer inspekcji jakościowej i numer partii (dla Qualitätswein),
  • Prädikat, czyli wyróżnik (dla Prädikatswein, czyli Q.m.P.).

Informacje takie jak: obszar pochodzenia, nazwy dwóch głównych odmian winorośli, rocznik produkcji, informacja, czy wino było butelkowane przez producenta, nazwa winnicy i opis smaku (wytrawne, słodkie etc.) należą do informacji nieobowiązkowych[3].

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e Deutscher Wein Statistik (niem. • ang.). Deutscher Weininstitut, 2008. [dostęp 21 października 2012].
  2. a b Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 347–350. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  3. a b c Eckhard Supp: Niemcy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 448–451. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj]