Witold Kapryza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Kapryza
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1913
Zieniowce
Data i miejsce śmierci 3 marca 2009
Gorzów Wielkopolski
Zawód, zajęcie pedagog, krajoznawca
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Komisji Edukacji Narodowej

Witold Kapryza (ur. 28 sierpnia 1913 w Zieniowcach (powiat wołkowyski), zm. 3 marca 2009 w Gorzowie Wielkopolskim[1]) – polski krajoznawca, historyk amator, pedagog, organizator harcerstwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku dwóch lat, wraz z rodziną, zmuszony do ucieczki przed działaniami I wojny światowej, przeniósł się do Orenburga na Uralu, a potem do Rostowa nad Donem. W 1923 powrócił w strony rodzinne, do Rosi. Uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Świsłoczy, a po ukończeniu nauki objął posadę nauczyciela w Rosi. Założył tam drużynę harcerską, a którą odbywał wycieczki turystyczne po okolicy. W 1945 repatriował się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie nauczał w I Liceum Ogólnokształcącym. Jednocześnie odbywał wędrówki krajoznawcze po Pomorzu, Śląsku, Warmii, Mazurach i Ziemi Lubuskiej, które bogato dokumentował fotograficznie. Spostrzeżenia publikował w felietonach zamieszczanych w Słowie Polskim (28 odcinków). Był też korespondentem czasopisma Turysta. W 1948 rozpoczął działania zmierzające do utworzenia gorzowskiego oddziału PTTK, ale z różnych przyczyn doszło to do skutku dopiero w 1952. Został pierwszym prezesem tego oddziału. W 1950 przeniósł się do Liceum Pedagogicznego im. Adama Mickiewicza w Gorzowie, gdzie założył 14. Turystyczną Drużynę Harcerską im. Wincentego Pola (tzw. Wędrującą Czternastkę). Od 1960 kierował Szkolnym Powiatowym Ośrodkiem Krajoznawczo-Turystycznym. Był inicjatorem rajdów rowerowych Tysiąc kilometrów na Tysiąclecie. Odwiedził też takie kraje jak Litwa i Ukraina (wówczas republiki w ZSRR), Rumunia, Bułgaria, Węgry, Jugosławia, Czechosłowacja, NRD, Finlandia, Włochy, Grecja, Francja, Cypr, Egipt i Syria[2]. Na ponad trzystu grafikach upamiętnił piękno Ziemi Wołkowyskiej. Od 1939 prawie do śmierci pisał historię tego rejonu – powstało 27 tomów rękopisów. Napisał również autobiografię zatytułowaną Moje Ojczyzny. Od Zieniowiec do Gorzowa. Ostatnie lata życia spędził w Domu Pomocy Społecznej. Pochowany został w Zaułku Poetów na cmentarzu komunalnym w Gorzowie[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony w 1944 Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami za działalność w ruchu oporu (Armia Krajowa[1]). W 1956 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi. Odznaczono go również Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem KEN[2].

Członkostwo[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego i przewodniczącym Chorągwianej Komisji Historycznej ZHP w Gorzowie Wielkopolskim[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Multimedialna Encyklopedia Gorzowa Wielkopolskiego, Kapryza Witold
  2. a b c Witold Kapryza, w: Poznaj Swój Kraj, nr 1/1987, s.27, ISSN 0832-6151