Wojciech Bewziuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wojciech Bewziuk (ur. 8 maja 1902 w Okładnoje pod Barem, zm. 20 lipca 1987 w Moskwie) – generał dywizji ludowego Wojska Polskiego, dowódca 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki.

Ukończył 2 klasy szkoły ludowej w Okładnoje (1911-13) i 4 klasy szkoły powszechnej w Barze (1913-17). Do Armii Czerwonej wstąpił według różnych danych w 1918 lub w czerwcu 1924. Jako elew 2 Kaukaskiego Pułku Piechoty brał udział w tłumieniu powstania narodowego w Gruzji w 1924 roku. Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Kijowie (1927-31), a także roczne kursy w Akademii Wojskowej w Leningradzie (1933-34) i Moskwie (1938).

W czasie wojny niemiecko-radzieckiej, w latach 1941-1943 dowodził kolejno: dywizjonem 383 pułku artylerii haubic 86 Dywizji Piechoty (do sierpnia 1941), następnie był szefem sztabu 909 pułku artylerii 336 Dywizji Piechoty (sierpień - październik 1941), szefem sztabu artylerii 336 DP (październik 1941 - grudzień 1942), wreszcie dowódcą artylerii 336 DP (grudzień 1942 - maj 1943). W maju 1943 roku odkomenderowany w stopniu pułkownika do 1 Dywizji Piechoty, dowodził artylerią dywizji (17 maja - 20 listopada 1943), a następnie objął dowództwo dywizji (20 listopada 1943 - 27 września 1945). Walczył pod Lenino, pod Dęblinem i Puławami, na warszawskiej Pradze, na Wale Pomorskim i w Brandenburgii. Dowodzona przez niego jednostka zakończyła wojnę biorąc udział w szturmie Berlina. Oceniany jako przeciętny dowódca. Awansował do stopnia generała brygady (13 marca 1944) i generała dywizji (1 sierpnia 1945).

Po wojnie został dowódcą Lubelskiego Okręgu Wojskowego (27 września 1945 - 27 listopada 1946), następnie był inspektorem artylerii w Śląskim Okręgu Wojskowym (27 listopada 1946 - 20 września 1948), Głównym Inspektorem Artylerii Wojska Polskiego (30 września 1948 - 12 kwietnia 1950). Był przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Lublinie[1].

Podczas stalinizacji Wojska Polskiego prowadzonej za czasów marszałka Rokossowskiego został przeniesiony na niższe stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Artylerii WP (12 kwietnia 1950 - 1 września 1950), a następnie zastępcy dowódcy artylerii WP (1 września 1950 - 3 grudnia 1951). Skierowany na Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Akademii im. K. Woroszyłowa w Moskwie (3 grudnia 1951 - 27 marca 1953). Po powrocie do Polski dowodził artylerią Śląskiego Okręgu Wojskowego (27 marca - 25 listopada 1953), a następnie Warszawskiego Okręgu Wojskowego (25 listopada 1953 - 12 listopada 1955).

W styczniu 1956 roku powrócił do ZSRR i służył w Armii Radzieckiej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Polskie:

Sowieckie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631
  2. a b c d e f g h i j k l Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia. Warszawa: 2008, s. 124.
  3. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998
  • Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 144-146.
  • Maciej Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim 1943-1945, Oficyna Wydawnicza Ajaks, Pruszków 1996, s. 17-18