Wojsiełk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wojsiełk
wielki książę litewski
ilustracja
Wielki książę litewski
Okres panowania od 1264
do 1267
Poprzednik Treniota
Następca Szwarno
Dane biograficzne
Data urodzenia 1223
Data i miejsce śmierci 1267
Włodzimierz Wołyński
Ojciec Mendog
Roman
Wojsiełk
Vaišelga
mnich
Roman
Wyznanie prawosławne
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Śluby zakonne 1254

Wojsiełk, (lit. Vaišelga) (ur. 1223[1], zm. 1267 we Włodzimierzu Wołyńskim) – wielki książę litewski w latach 1264-1267.

Życiorys[edytuj]

Książę Nowogródka[edytuj]

Wojsiełk był synem Mendoga. Za rządów ojca około 1239 roku został mianowany księciem Nowogródka i otrzymał w zarząd Czarną Ruś. W 1254 roku zrezygnował z tronu, przyjął chrzest w obrządku bizantyjskim i wstąpił pod imieniem Roman do klasztoru prawosławnego. Przypisuje mu się założenie Monasteru Ławryszewskiego na Niemnem[2]. W 1263 po zamordowaniu króla Mendoga przez spiskowców uciekł z Litwy i schronił się w Monasterze Leszczyńskim pod Pińskiem[3].

Wielki książę litewski[edytuj]

W 1264 roku na apel wodzów litewskich Wojsiełk powrócił do ojczyzny celem opanowania napiętej sytuacji wewnętrznej. Wspierany przez przybyłe z nim oddziały ruskie spacyfikował powstanie w Auksztocie, pokonał lokalnych kunigasów i ponownie zjednoczył Litwę. Wypędził z kraju Dowmunta, inicjatora królobójstwa z 1263 roku. Innych buntowników wymordował. W latach 1266–1267 prowadził wojnę z Pskowem, podporządkował władzy litewskiej księstwo połockie. Pod naciskiem dziedziców Daniela Halickiego, którzy żądali zwrotu Rusi Czarnej uznał swoim następcą księcia Szwarnę i uczynił go koregentem.

Abdykacja[edytuj]

W 1267 roku Wojsiełk ustąpił z tronu przekazując pełnię władzy nad Litwą w ręce Szwarny. Ponownie wstąpił do klasztoru prawosławnego. Powrócił jednak kilka miesięcy później do spraw politycznych, gdy książęta halicko-włodzimierscy pokłócili się o posiadane ziemie. Zaproszony jako arbiter przez Lwa Daniłowicza i Wasylka Romanowicza na zjazd ugodowy, Wojsiełk został zamordowany przez Lwa we Włodzimierzu Wołyńskim.

Pochowany został w monasterze św. Michała Archanioła we Włodzimierzu Wołyńskim[4].

Przypisy

  1. Jan Zaprudnik: Historical dictionary of Belarus. Lanham, Md.: Scarecrow Press, 1998. ISBN 0-8108-3449-9.
  2. Mironowicz A.: Biskupstwo turowsko-pińskie w XI-XVI wieku. Trans Humana, 2011, s. 176. ISBN 978-83-61209-55-3.
  3. Mironowicz A.: Biskupstwo turowsko-pińskie w XI-XVI wieku. Trans Humana, 2011, s. 262. ISBN 978-83-61209-55-3.
  4. Rożko W.: Prawosławni swiatyni istorycznoji Wołyni. Łuck: Wołynśka Obłasna Drukarnia, 2009, s. 40-43. ISBN 9789663614120.

Bibliografia[edytuj]

  • Małgorzata Hertmanowicz-Brzoza, Kamil Stepan. Słownik władców świata. Kraków 2005. ISBN 83-7435-077-6