Współczynnik urbanizacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Współczynnik urbanizacji – procentowy udział mieszkańców miast w ogólnej liczbie ludności.

Współczynnik ten jest wskaźnikiem rozwoju społecznego społeczeństw. Wraz z uprzemysłowieniem następuje względnie gwałtowna migracja ludności do miast z obszarów wiejskich.

Wskaźnik urbanizacji[edytuj | edytuj kod]

Wskaźniki urbanizacji określają stopień i zakres procesów urbanizacji danego kraju lub regionu. Do wskaźników stosowanych w opracowaniach statystycznych zalicza się[1]:

  • wskaźnik określający procentowy udział ludności miejskiej w ogólnej liczbie ludności w danym kraju (na danym obszarze);
  • wskaźnik określający liczbę miast na jednostkę powierzchni;
  • wskaźnik określający liczbę miast w stosunku do ich wielkości (klasy);
  • wskaźnik określający rozmieszczenie ludności w miastach, ze względu na ich klasę;
  • wskaźnik określający koncentrację miast na danym obszarze.

Innymi wskaźnikami odnoszącymi się do procesu urbanizacji są także[1][2]:

  • wskaźnik określający liczbę ludności utrzymujących się z pozarolniczych źródeł utrzymania;
  • wskaźnik określający wyposażenie gospodarstw domowych, mieszkań (wskaźnik poziomu życia);
  • wskaźniki odnoszące się do stylu życia i korzystania z instytucji kultury (kino, teatr);
  • w przypadku zmian w układzie przestrzenno-architektonicznym utworzenie wskaźników jest trudne, ze względu na rozmywanie się w granic miast z obszarami wiejskimi, np. w sytuacji rozrastających się przedmieść.

W przypadku obszarów wiejskich obserwowane są także niektóre z procesów urbanizacji. Na określenie tego zjawiska, stosuje się pojęcie semi-urbanizacji lub rurbanizacji[1].

Współczynnik urbanizacji dla wybranych państw[edytuj | edytuj kod]

Nazwa państwa [%] Nazwa państwa [%]
Argentyna 92 Litwa 66.5
Australia 89.7 Meksyk 79.8
Austria 66.1 Niemcy 75.7
Bangladesz 35.8 Nigeria 49.4
Belgia 97.9 Norwegia 81
Białoruś 77.4 Nowa Zelandia 86.4
Brazylia 86.2 Pakistan 39.7
Bułgaria 74.6 Polska 60.5
Chiny 57.9 Portugalia 64.6
Chorwacja 54,3 Południowa Afryka 65.8
Czechy 73 Rosja 74.2
Dania 88 Rumunia 54.9
Egipt 43.3 Słowacja 53.4
Finlandia 84.5 Stany Zjednoczone 82
Francja 80 Szwajcaria 74.1
Grecja 78.6 Szwecja 86.1
Hiszpania 80 Turcja 74.4
Holandia 91.5 Ukraina 70.1
Indie 33.5 Węgry 72.1
Indonezja 55.2 Wietnam 34.9
Japonia 94.3 Wielka Brytania 83.1
Kanada 76,6 Włochy 69.3
Kazachstan 53.2
Stan na rok 2017[3]

Dane: Rocznik statystyczny GUS 1997

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Bohdan Jałowiecki: Płaszczyzny urbanizacji. W: Społeczeństwo i przestrzeń zurbanizowana. Marian Malikowski, Sławomir Solecki (red.). Wyd. tekst źródłowy z opracowania Charakterystyka procesów urbanizacji Polski, "Studia Socjologiczne", 1987/3. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, 1999, s. 194–197. ISBN 83-7262-024-5.
  2. Ewa Kaltenberg-Kwiatkowska: Industrializacja i jej wpływ na urbanizację i przekształcenia miast w Polsce. W: Społeczeństwo i przestrzeń zurbanizowana. Marian Malikowski, Sławomir Solecki (red.). Wyd. tekst źródłowy z opracowania Procesy urbanizacji i przekształcenia miast w Polsce, Ossolineum 1988. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, 1999, s. 201-202. ISBN 83-7262-024-5.
  3. The World Factbook — Central Intelligence Agency, www.cia.gov [dostęp 2017-12-25] (ang.).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]