Zadni Goły Wierch Liptowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zadni Goły Wierch Liptowski
Ilustracja
Poniżej Krywania Zadni Goły Wierch Liptowski
Państwo  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 1970 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Zadni Goły Wierch Liptowski
Zadni Goły Wierch Liptowski
Ziemia49°11′37″N 19°58′10″E/49,193611 19,969444

Zadni Goły Wierch Liptowski (słow. Zadný Holý vrch, 1970 m n.p.m.) – podrzędny szczyt Liptowskich Kop (Liptovské kopy). Jego zachodnie stoki opadają do doliny Koprowicy, w dolnej części podcięte są urwiskiem, zaś wschodnie do Doliny Koprowej. Położony jest pomiędzy Wielką Kopą Koprową (Veľká kopa), od której oddziela go Turkowa Przełęcz (Turkovo sedlo, 1948 m), a Skrajnym Gołym Wierchem (Krajný Holý vrch), od którego oddziela go Koprowicka Przełęcz Wyżnia (Vyšné kôprovické sedlo, 1934 m).

Dawniej Zadni Goły Wierch Liptowski wraz ze Skrajnym Gołym Wierchem Liptowskim nazywano Gołymi Wierchami Smreczyńskimi lub po prostu Gołymi Wierchami. Partie wierzchołkowe tych szczytów są kopulaste i trawiaste, dawniej były wypasane. Według polskich topografów szczyty te wraz z całymi Liptowskimi Kopami zaliczane są do Tatr Wysokich, według słowackich do Tatr Zachodnich. W rejonie tych szczytów i pozostałych Liptowskich Kop polowali na kozice kłusownicy z Podhala. Obecnie jest to niedostępny turystycznie obszar ochrony ścisłej (odbywają się w nim jednak polowania).

Pierwsze odnotowane wejście zimowe: Ludwik Leszko, Wacław Majewski, W. Skibniewski 2 lutego 1914 r.[1]

Z rejonu tego szczytu schodzą do Doliny Koprowej kolosalne lawiny, największe w całych Liptowskich Kopach. Np. w marcu 1956 r. lawina o objętości 210 tysięcy metrów sześciennych zmiotła las na obszarze o rozmiarach ok. 400 × 400 metrów. Siłą podmuchu powaliła także drzewostan na przeciwległym stoku, a grubość lawiniska wyniosła 7 m.

Gołe Wierchy na pierwszym planie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  3. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.