Zasada sylaby otwartej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zasada sylaby otwartej – zasada fonetyczna mówiąca, że każda sylaba w wyrazie kończyła się w j. prasłowiańskim samogłoską lub sonantem.

Wraz z wokalizacją jerów i sonantów zasada ta straciła ważność, np. pь - sъ → pies[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. K. Długosz-Kurczabowa, St. Dubisz: Gramatyka historyczna języka polskiego, Warszawa 2006