Języki wschodniosłowiańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Języki wschodniosłowiańskie
Obszar Europa Wschodnia, Azja Północna, Kaukaz
Liczba mówiących ok. 202 mln[1]
Klasyfikacja genetyczna języki indoeuropejskie
Podział język białoruski

język rosyjski
język ukraiński
język rusiński
język staroruski
język ruski

Kody rodziny językowej
ISO 639-5 zle
Występowanie
Ilustracja

     rosyjski

     białoruski

     ukraiński

     rusiński

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Języki wschodniosłowiańskie – jedna z trzech grup języków słowiańskich (obok zachodnio- i południowosłowiańskich). Posługuje się nimi ok. 202 mln ludzi w Europie Wschodniej i Azji Północnej i Środkowej.

Klasyfikacja języków wschodniosłowiańskich:

języki indoeuropejskie
języki słowiańskie (ok. 320 mln)
języki wschodniosłowiańskie (ok. 202 mln[1])
nowogrodzki
staroruski
włodzimiersko-suzdalski
rosyjski (ok. 150 mln)
ruski
białoruski (ok. 7 mln)
ukraiński (ok. 45 mln)
rusiński

Oznaczenia:

† – język wymarły lub dawne stadium historyczne języka dzisiejszego

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Hanna Dalewska-Greń, Języki słowiańskie, PWN, Warszawa 2002, ​ISBN 83-01-12391-5​, s. 584.