Zofia Zyta Woroniecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zofia Zyta Woroniecka
Data i miejsce urodzenia 1906
Wężowiec (województwo mazowieckie)
Data i miejsce śmierci 1984
Brzózki koło Milanówka

Zofia Zyta Woroniecka (ur. 1906 w Wężowcu, zm. 1984 w Brzózkach koło Milanówka[1]) − polska księżniczka herbu Korybut. Bohaterka głośnego skandalu obyczajowo-kryminalnego w latach 30. XX wieku, zabójstwa swojego narzeczonego.

Dzieciństwo i dorastanie[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w majątku Wężowiec pod Mogielnicą. Jako czwarte dziecko z piątki rodzeństwa nie wyróżniała się na ich tle urodą bądź umysłem. Pomimo tego to właśnie ona stała się faworytką swojej matki, która starała się zapewnić jej jak najlepszy start. Zyta Woroniecka uzyskała staranną edukację. Początkowo uczęszczała do Gospodarczej Szkoły dla dziewcząt przy klasztorze w Zbylitowskiej Górze pod Tarnowem, następnie została posłana do szkoły sióstr niepokalanek w belgijskim Liège.

Ślub z Toepferem[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1930 roku wzięła ślub z inżynierem Toepferem. Jedną z możliwych przyczyn zawarcia tego morganatycznego małżeństwa była chęć zemsty na rodzinie za surowe wychowanie i edukację. Związek ten jednak zakończył się po niespełna dwóch miesiącach, kiedy Toepfer przestał się łudzić, że otrzyma posag.

Związek z Janem Boyem[edytuj | edytuj kod]

W 1931 Woroniecka zawarła znajomość z Janem Brunonem Boyem, właścicielem eleganckiego sklepu „Boy i Spółka” w Warszawie przy ulicy Senatorskiej 31. Boy miał także opinię łowcy posagów, szybko więc doszło do zaręczyn (24 lipca 1931). Jedyne, czego nie wziął pod uwagę, to fakt, że Zyta pomimo wysokiego stanu społecznego, reprezentowała podupadłą finansowo gałąź rodu Woronieckich, co szybko wyszło na jaw. Boy stracił wszelkie zainteresowanie swoją narzeczoną, co więcej, postanowił się jej pozbyć i ponownie zapolować na posag. W tym celu stosował wszelkie metody, włączając w to grubiańskie zachowanie czy liczne wyjścia do domów publicznych. Znalazł też sobie nową kandydatkę na narzeczoną (Stefanię Jennerównę, córkę łódzkiego bankiera, poznaną podczas jazdy w pociągu). Pomimo tego Woroniecka nadal trwała przy Boyu.

Jednak w miarę trwania romansu z Jennerówną Woroniecka była coraz bliższa załamania nerwowego. 20 listopada 1931, w mieszkaniu nad sklepem narzeczonego, zdesperowana arystokratka podczas kłótni z Boyem wyciągnęła nieustalonego pochodzenia rewolwer i zagroziła, że się zabije, jeśli nie zawrą małżeństwa. Boy wręcz zachęcał ją do samobójstwa, w odpowiedzi na to Woroniecka oddała 7 celnych strzałów w jego kierunku.

Proces sądowy i wyrok[edytuj | edytuj kod]

Woroniecka została aresztowana parę godzin po zabójstwie Boya. Przewieziono ją do warszawskiego więzienia przy ul. Dzielnej, gdzie miała oczekiwać na proces sądowy. Jednak 28 stycznia 1932 na wniosek rodziny, obawiającej się o jej zdrowie psychiczne, została przeniesiona do szpitala psychiatrycznego w Tworkach. Po trzech miesiącach pobytu w tej placówce, Woroniecką określono jako poczytalną i odesłano z powrotem do więzienia. Datę procesu sądowego wyznaczono na 6 czerwca 1932.

Rozprawa została utajniona. Woroniecka została uznana za winną zastrzelenia Boya, jednak skład sędziowski dopatrzył się wielu okoliczności łagodzących. Jednym z nich był szereg zniewag uczynionych przez Boya w stosunku do Woronieckiej, zwłaszcza w okresie jego romansu z Jennerówną. Wobec tego Woroniecka została skazana na trzy lata twierdzy, z aresztem zaliczonym na poczet kary. Przy możliwej karze śmierci, wyrok ten był stosunkowo łagodny. Kilka miesięcy przed końcem upływu kary została ułaskawiona przez prezydenta Ignacego Mościckiego[1].

Życie po procesie[edytuj | edytuj kod]

Po odbyciu kary Woroniecka wróciła do majątku rodzinnego. Spędziła tam cały okres aż do wybuchu II wojny światowej. Wtedy współpracowała z ruchem oporu, przez co w 1943 r. została osadzona przez Gestapo w Pawiaku na pół roku.

Nigdy nie wyszła za mąż. Jako że cały rodzinny majątek przepadł podczas okupacji, Woroniecka zamieszkała początkowo w Mogielnicy, a następnie w Brzózkach w domku zakupionym przez jej brata Władysława, gdzie zmarła w roku 1984.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kamil Janicki, Upadłe damy II Rzeczpospolitej. Prawdziwe historie, Znak, Kraków 2013, ​ISBN 978-83-240-2792-7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Historia Do Rzeczy, nr 2(48)/2017 luty 2017, s. 22-25, Sławomir Koper Polska księżniczka zabiła kochanka