Zbylitowska Góra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbylitowska Góra
Dunajec w Zbylitowskiej Górze
Dunajec w Zbylitowskiej Górze
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat tarnowski
Gmina Tarnów
Liczba ludności (2011) 2626[1]
Strefa numeracyjna (+48) 14
Tablice rejestracyjne KTA
SIMC 0833415
Położenie na mapie gminy wiejskiej Tarnów
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Tarnów
Zbylitowska Góra
Zbylitowska Góra
Położenie na mapie powiatu tarnowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu tarnowskiego
Zbylitowska Góra
Zbylitowska Góra
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Zbylitowska Góra
Zbylitowska Góra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zbylitowska Góra
Zbylitowska Góra
Ziemia49°59′21″N 20°54′20″E/49,989167 20,905556
Zbylitowska Góra. Granitowy globus na placu św. Floriana.
Zbylitowska Góra. Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego.
Zbylitowska Góra. Otoczony parkiem dwór Żabów.

Zbylitowska Górawieś w gminie Tarnów (woj. małopolskie); położona między prawym brzegiem Dunajca, a tarnowską dzielnicą Mościce. Miejscowość (początkowo nazywana Górą) istniała już w 1325 roku. Pieczęć wiejska z 1910 przedstawia kosz, z którego wystaje ryba. Napis w otoku: GMINA ZBYŁTOWSKA GÓRA[2].

Zbylitowska Góra. Wnętrze dworu Żabów. Początek XX w.
Las Buczyna. Miejsce kaźni i cmentarz z okresu II wojny światowej.
Zbylitowska Góra. Klasztor Sercanek "Sacré Coeur". Po ostrzale. Pocztówka z 1915
Zbylitowska Góra. Kaplica w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Serca Jezusa S.C. Początek XXw. Pocztówka
Zbylitowska Góra. Zakład wychowawczy dla panien prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca Jezusa Sacré-Cœur. Ok.1908 roku
Zbylitowska Góra. Zakład wychowawczy dla panien. Uczennice zgromadzone wokół figury w nowo zakładanym parku. Ok.1908 roku

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotna nazwa wsi to „Góra”[3]. Drugi człon „Zbylitowska” występuje w dokumentach od 1581, gdzie wymieniana jest parafia „Parochia Gora Zbiltowskiego”.[3][4] Góra była bowiem własnością rycerskiego rodu Zbylitowskich herbu Strzemię. Drugi człon nazwy, pochodzący od nazwiska właściciela, dodano dla odróżnienia wsi od innych miejscowości o podobnej nazwie [3][5]. Obecnie Zbylitowska Góra składa się z przysiółków noszących nazwy: Buczyna (od pobliskiego lasu bukowego), Podgórze (na zboczu opadającym do doliny Dunajca), Skotnik (gdzie wypasano dawniej bydło), Soślina (od pobliskiego lasu sosnowego) i Kobiela (od wyrobu koszyków, kobiałek)[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1325, ale niewątpliwie miejscowość jest znacznie starsza[3]. W 1464 wybudowano murowany kościół, w miejscu wcześniejszego drewnianego. Właścicielami wsi byli Zbylitowscy, a następnie ich spadkobiercy po „kądzieli” Kotowscy herbu Trzaska, Krzeszowie herbu Leliwa, Dembińscy herbu Rawicz, Moszczeńscy herbu Nałęcz i Żabowie herbu Kościesza[4].

W Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego z końca XIX wieku czytamy m.in. (poprawne nazwy wólek, a dzisiaj przysiółków w nawiasach):

Zbylitowska Góra (...) składa się z [właściwej] wsi (53 domy 293 mieszkańców) i pięciu wólek: Burzyna [Buczyny] (17 domów, 86 mieszkańców), Podgórze [Podgórza] (23 domy, 127 mieszkańców), Sieciechowice [Sieciechowic] (14 domów, 81 mieszkańców), Skotnik [Skotnika] (12 domów, 70 mieszkańców) i Suślina [Sośliny] (19 domów, 106 mieszkańców). Cała gmina, prócz wólki Sieciechowice leży na prawym brzegu Dunajca. (...) Liczy 754 rzymskich-katolików a 35 izraelitów. (...) Przez jakiś czas mieli tu zbór socynianie, zwani braćmi polskimi”[5].

W 1901 rozpoczęto budowę klasztoru Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa (Sacré Coeur). Siostry Sacré Coeur przybyły do Zbylitowskiej Góry z Lyonu. W 1903 przy klasztorze uruchomiono Liceum Humanistyczne[6]. W latach 1908–1910 dobudowano okazałą kaplicę (obecny kościół św. Stanisława Kostki) wg projektu Janusza Rypuszyńskiego. Znajdują się w nim neoromańskie ołtarze, przywiezione w 1903, ze skasowanego klasztoru w Lyonie[7].

Przed I wojną światową w Zbylitowskiej Górze działały dwa młyny, a w przysiółku Łękawka (poprawnie Łękawa) wytwórnia octu należąca do księcia Sanguszki[8]. W 1914 linia frontu zatrzymała się na brzegu Dunajca, ostrzał artyleryjski spowodował znaczne zniszczenia we wsi[8]. Poległych żołnierzy rosyjskich pochowano na cmentarzu wojennym nr 199. W 1934, w ramach diecezjalnego kongresu eucharystycznego, przed klasztorem Sacré Coeur metropolita krakowski Adam Sapieha odprawił nabożeństwo. Potem, licząca wg niektórych źródeł 130 tysięcy osób, procesja przeszła 7 km pod katedrę tarnowską[9].

W latach 1939–1944 Niemcy rozstrzelali w Zbylitowskiej Górze, w Lesie Buczyna, od 8 do 10 tysięcy obywateli polskich[10][11]. Po II wojnie światowej skarb państwa przejął zabudowania dworskie Żabów, a majątek ziemski rozparcelowano na mocy dekretu PKWN. Przejęto również większość zabudowań klasztornych, w których 1 września 1950 uruchomiono szkołę rolniczą (obecnie to Zespół Szkół Agrotechnicznych i Samochodowych im. Wincentego Witosa)[12].

W 1960 część obszaru Zbylitowskiej Góry, ze szkołą rolniczą i klasztorem oraz cmentarzem wojennym nr 199, włączono w granice Tarnowa[13]. W 1972 na terenie Zbylitowskiej Góry powstała firma „Roleski”[14]. W 2012 oddano do użytku lądowisko w Zbylitowskiej Górze przeznaczone dla śmigłowców, należące do firmy „Roleski”.

W latach 1949 - 1954 Zbylitowska Góra była częścią gminy Mościce. W latach 1954 –1961 wieś była siedzibą gromady Zbylitowska Góra, a w latach 1962 –1973 wchodziła w skład gromady Zgłobice. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnowskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego[edytuj | edytuj kod]

Kościół parafii w Zbylitowskiej Górze. Ufundowany przez Mikołaja Zbylitowskiego w 1464. Doszczętnie zniszczony podczas ostrzału w czasie pierwszej wojny światowej. Odbudowany w latach 1916–1922 z wykorzystaniem zachowanych murów prezbiterium, zakrystii i kaplicy. Kościół jest obiektem murowanym z cegły, otynkowanym, jednonawowym. Nie posiada wyraźnych cech stylowych. Polichromię figuralną wykonano w 1957 wg projektu Jerzego Nowosielskiego[14]. Najcenniejszym zabytkiem wyposażenia kościoła jest alabastrowa płyta nagrobna z XVI w., z leżącą postacią jednego ze Zbylitowskich[15].

Zespół dworsko-parkowy[edytuj | edytuj kod]

W skład zespołu rezydencjonalnego w Zbylitowskiej Górze wchodzą budynek dworski, oranżeria, oficyna i park. Obecny murowany dwór w stylu klasycystycznym został wybudowany dla Franciszka Moszczeńskiego po roku 1830, kiedy to spłonął poprzedni, drewniany. Jest to obiekt parterowy, dwutraktowy z portykiem o sześciu filarach od frontu. Na zwieńczeniu widoczne są kartusze z herbami Nałęcz i Szreniawa. Początkowo dwór otaczał park w stylu francuskim. Obecnie zatracił on swój charakter[15]. Za projektanta dworu, oranżerii i oficyny uznaje się Piotra Aignera[16]. Po wojnie majątek i dwór w Zbylitowskiej Górze wraz z parkiem przeszedł na rzecz skarbu państwa. Pałacowe zbiory angielskich sreber, porcelany, mebli oraz biblioteka zawierająca 5 tysięcy książek oprawnych w skórę, bezpowrotnie przepadły[8][17]. W 1948 obiekt przejęły władze oświatowe w Tarnowie, organizując w nim Państwowy Dom Dziecka dla dzieci - sierot wojennych[16]. 1 września 1973 na terenie dawnego pałacu Żabów otwarto Państwowy Zakład Wychowawczy, który w 1984 przemianowano na Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy z przeznaczaniem dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych umysłowo[18]. Przy ośrodku powstał internat i kryta ujeżdżalnia koni służąca hipoterapii[18]. W 2013 minister rolnictwa i rozwoju wsi podjął decyzję o zwróceniu 3,5-hektarowego zespołu dworsko-parkowego[19][20][21] córkom Franciszka Żaby[17], ostatniego właściciela Zbylitowskiej Góry.

Cmentarz w Buczynie – miejsce zbrodni wojennej[edytuj | edytuj kod]

W przysiółku Buczyna, na skraju lasu bukowego znajduje się cmentarz wojenny z okresu II wojny światowej. W okresie okupacji niemieckiej było to miejsce masowych egzekucji. W latach 1939–1944 zamordowano tam od 8[10] do 10[11] tys. osób. W gronie ofiar znalazło się od kilkuset[22] do 2 tys.[10] Polaków oraz około 6[10] – 8[23] tys. Żydów. Wśród tych pierwszych przeważali więźniowie polityczni przywiezieni z więzienia w Tarnowie[24]. Z kolei w gronie ofiar żydowskich znalazło się przede wszystkim około 6 – 7 tys. mieszkańców tarnowskiego getta, których przywieziono na stracenie do Buczyny podczas akcji eksterminacyjnej w czerwcu 1942 roku[25][26]. W lesie pogrzebano wówczas m.in. 800 dzieci z żydowskiego sierocińca, które celem zaoszczędzenia amunicji Niemcy wpędzili do jednego z grobów, a następnie wymordowali przy użyciu granatów[22].

W 1948 z inicjatywy tarnowskiego komitetu żydowskiego ustawiono na mogiłach rozstrzelanych tablice z napisami w językach hebrajskim i polskim, wzniesiono też pomnik w formie obelisku uwieńczonego zniczem[11][27]. W 2015 roku w lesie odkryto siedem nieznanych wcześniej zbiorowych mogił. W planach jest ich oznaczenie i upamiętnienie, a także budowa parkingu dla odwiedzających to miejsce licznych pielgrzymek z Izraela[22].

Związani ze Zbylitowską Górą[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane za 2011 r.
  2. Urząd Gminy Tarnów. Nowiny Tarnowskiej Gminy nr 70. , s. 6, 2001. 
  3. a b c d e Parafia Zbylitowska Góra – Historia
  4. a b Nieoficjalny serwis internetowy Zbylitowska Góra. [dostęp 2015-12-20].
  5. a b c Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. 1883..
  6. Parafia Św. Stanisława Kostki – Tarnów, swstkostka.pl [dostęp 2018-01-23] (pol.).
  7. Krzysztof Gzyl, Tarnowskie kościoły, www.it.tarnow.pl [dostęp 2018-01-23] (pol.).
  8. a b c Urząd Gminy Tarnów, Rada Sołecka Zbylitowskiej Góry. Plan Odnowy miejscowości Zbylitowska Góra na lata 2010 - 2015. . 
  9. ks. Władysław Długosz. Z kongresów eucharystycznych. „Dzwon niedzielny”, 24 czerwca 1934. „Powściągliwość i Praca“ w Krakowie. 
  10. a b c d Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939–1945. Województwo tarnowskie. Warszawa: GKBZH, 1984, s. 243.
  11. a b c Ryszard Hycnar [et al.]: Pomniki pamięci narodowej z dni walki i męczeństwa na terenie województwa tarnowskiego. Tarnów: ZBoWiD, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Tarnowie, Wojewódzki Obywatelski Komitet Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa w Tarnowie, 1984, s. 110.
  12. Zespół Szkół Agrotechnicznych i Samochodowych w Tarnowie, zsmrtarnow.fm.interiowo.pl [dostęp 2018-01-24].
  13. Urząd Miasta Tarnowa: Kalendarium miasta Tarnowa. [dostęp 2015-12-20].
  14. a b Telewizja Tarnowska.tv: Film z serii: Poznaj Swoje. Zbylitowska Góra. [dostęp 2015-12-25].
  15. a b Szlaki turystyczne Małopolski, www.malopolska.szlaki.pttk.pl [dostęp 2015-12-26].
  16. a b Klasycystyczny Dwór w Zbilitowskiej Górze. [dostęp 2015-12-25].
  17. a b Córka Anna: Franciszek Żaba. (biogram). Gazeta Wyborcza (dodatek Kraków), 28.02.2007. [dostęp 2015-12-25].
  18. a b Ośrodek Szkolno - Wychowawczy w Zbylitowskiej Górze - oficjalna strona internetowa. [dostęp 2015-12-25].
  19. Dorota Jucha. Dla kogo dworek. „Temi”. 
  20. Gazeta Krakowska: Odzyskały dwór, ale chcą go teraz odsprzedać powiatowi. [dostęp 2015-12-25].
  21. Agnieszka Wrońska, Radio Kraków: Fiasko negocjacji ws. dalszego losu ośrodka w Zbylitowskiej Górze. [dostęp 2015-12-25].
  22. a b c Paweł Chwał: Zbylitowska Góra. Mroczne tajemnice Buczyny odkryte po 73 latach. gazetakrakowska.pl, 2015-11-03. [dostęp 2015-12-26].
  23. Remont „mogiły dziecięcej” w lesie Buczyna zakończony. gmina.tarnow.pl, 2012-11-21. [dostęp 2016-01-19].
  24. Aleksandra Pietrzykowa: Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. Polityka okupanta i ruch oporu. Warszawa-Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 172. ISBN 83-01-05263-5.
  25. Aleksandra Pietrzykowa: op.cit.. s. 188.
  26. Aleksandra Pietrzykowa, Stanisław Potępa: Zagłada tarnowskich Żydów. Tarnów: Muzeum Okręgowe w Tarnowie i Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego w Tarnowie, 1990, s. 43–46.
  27. Wirtualny Sztetl: Las Buczyna - miejsce egzekucji i pochówku ofiar zagłady. [dostęp 2015-12-26].
  28. Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918 zawiera naukowo zweryfikowane informacje o Legionistach Polskich. [dostęp 2015-12-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]