Écija
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Écija | |||||
|
|||||
| Państwo |  Hiszpania |
||||
| Wspólnota autonomiczna |  Andaluzja |
||||
| Burmistrz | Ricardo Gil-Toresano Riego | ||||
| Powierzchnia | 978,73 km² | ||||
| Wysokość | 100 m n.p.m. | ||||
| Populacja (2011) • liczba ludności • gęstość |
40 718 41,6 os./km² |
||||
| Kod pocztowy | 41400 | ||||
|
Położenie na mapie Andaluzji
  Écija
|
|||||
|
Położenie na mapie Hiszpanii
 Écija
|
|||||
 37°32′28″N 5°04′45″W / 37.541111111111, -5.0791666666667Na mapach: 37°32′28″N 5°04′45″W / 37.541111111111, -5.0791666666667 |
|||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||
| Strona internetowa | |||||
.svg)
Écija – miasto w południowo-zachodniej Hiszpanii, w regionie Andaluzja (prowincja Sewilla), nad rzeką Genil.
Spis treści |
Historia miasta [edytuj]
Na miejscu Écijy Rzymianie, zająwszy wcześniejszą, grecką miejscowość, założyli miasto Astigi, gdzie według tradycji dotrzeć miał w jednej ze swych wypraw święty Paweł. Po okresie upadku za panowania arabskiego, Écija została zdobyta w czasie rekonkwisty w 1240 roku.
Najważniejsze zabytki [edytuj]
W związku z trzęsieniem ziemi z 1755 roku, Écija może się poszczycić przede wszystkim przykładami sztuki barokowej:
- kościół pw. św. Jana (hiszp. Iglesia de San Juan), barokowa budowla zbudowana pod koniec XVIII wieku, do której przylega bogato zdobiona, barokowa dzwonnica, uchodząca za wizytówkę miasta
- kościół św. Krzyża (hiszp. Iglesia de Santa Cruz), stojący na miejscu świątyni, w której rezydował biskup święty Fulgencjusz. Odbudowany po trzęsieniu ziemi w 1755 jak trójnawowa budowla. W wieży północno-wschodniej, całkowicie odbudowanej po trzęsieniu ziemi, wmurowane zostały dwie tablice kamienne z czasów panowania kalifów Abd ar-Rahmana I i Hiszama I. Wewnątrz kościoła zwraca uwagę, pochodzący z V wieku, sarkofag św. Fulgencjusza. W nawach bocznych kościoła znajdują się klasycystyczne i barokowe retabula
- Palacio de los Marqueses de Peñaflor, zbudowany w 1726 roku. Wzdłuż jego fasady ciągnie się szereg złączonych ze sobą balkonów
- Plaza de España, centralny plac miasta, od 1998[1] stanowisko archeologiczne - podczas budowy podziemnego parkingu natrafiono na pozostałości rzymskiej świątyni, łaźni oraz muzułmańskiego cmentarza
Bibliografia [edytuj]
- Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura - Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 124-131. ISBN 978-3-8331-5106-4.
Miasta partnerskie [edytuj]
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa: Podróże z pasją - Hiszpania. Warszawa: GLOBAL PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 362. ISBN 978-83-01-15852-1.
