Ślepota
| Ślepota i upośledzenie wzroku | |||||||||||||||||||
| amaurosis, ablepsia | |||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
Ślepota – całkowite lub znaczne zaburzenie widzenia. Ślepota może być spowodowana wadami oka lub chorobami i uszkodzeniami natury neurologicznej lub mechanicznej. Zaburzenie to może mieć charakter nabyty (np. w wyniku uszkodzenia oczu) lub wrodzony (jako niedorozwój oka będącego narządem wzroku).
Ślepotę leczy się przyczynowo, zwykle operacyjnie. Niektóre jej postacie mają charakter nieodwracalny (niepoddający się leczeniu lub niemożliwy do leczenia).
Ludzi ze ślepotą wrodzoną nazywa się niewidomymi, zaś z nabytą ociemniałymi. Z racji na znaczne kalectwo ludzie tacy mają poważne problemy z poruszaniem się i wykonywaniem codziennych czynności. Problemem pozostaje także akceptacja własnego kalectwa. Osoby niewidome nie używają pojęć wynikających z postrzegania świata zmysłem wzroku (np. barw). W celu ułatwienia życia osobom kalekim prowadzi się tresurę psów przewodników, drukuje książki alfabetem L. Braille'a i prowadzi zajęcia z psychologami. Rehabilitacją zajmują się specjalistyczne ośrodki, jednym z takich jest Zakład dla Niewidomych w Laskach.
Zobacz też [edytuj]
Niewidomy – osoba, która posługuje się technikami bezwzrokowymi, wykorzystując pozostałe zmysły, i specjalnymi pomocami o charakterze kompensacyjnym.
Niedowidzący (Słabo widzący) – ten, który pomimo znacznego uszkodzenia wzroku posługuje się nim, wspomagając się różnymi pomocami optycznymi i technicznymi.
Podział niewidomych i niedowidzących wg Marii Grzegorzewskiej:
- niewidomi od urodzenia
- ociemniali
- niewidomi i ociemniali z dodatkowym kalectwem
- niewidomi i ociemniali z upośledzeniem umysłowym
- niedowidzący
- słabo widzący w wysokim stopniu
