Świniobicie
 |
Ten artykuł od 2012-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Świniobicie - proces związany z zabiciem świni i przygotowaniem mięsa z uboju w warunkach domowych. Świniobicie miało miejsce dwa, trzy razy w roku, prawie w każdym gospodarstwie, w którym hodowano świnie.
Zwierzę ogłusza się uderzeniem obuchem siekiery w głowę, następnie upuszcza krew, usuwa sierść, tradycyjnie robiono to poprzez opalenie w słomie i przez wyrywanie tępym ostrzem sierści z oparzonej skóry. Do czyszczenia i rozbioru zwierzę układano na zdjętych z ościeży drzwiach lub przywiązywano do drabiny.
Po docięciu głowy, przed przystąpieniem do dalszego rozbioru mięsa, wycinano kawałki podgardla, które gotowano do miękkości, a następnie porcjowano na drobne kawałki. Jeśli podgardle było zbyt tłuste rzeźnik dodawał trochę innego mięsa, a gdy było już gotowe, zwoływano sąsiadów i rodzinę na zwyczajowy poczęstunek, często zakrapiany wódką. Przyrządzano także potrawę zwaną móżdżek po polsku, smażąc mózg świński z jajkiem. Po tym poczęstunku wracano do wykonywania wyrobów mięsnych z tzw. "świeżynki": kaszanki, pasztetówki, salcesonu i kiełbasy.
Po świniobiciu następowało obdarowywanie mięsem, najczęściej bliskich sąsiadów i zaprzyjaźnionych z rodziną.
[edytuj] Historia i sztuka
Tradycyjnie świnie zabijano w grudniu - łac. December necat suem.
W powieści Władysława Reymonta Chłopi świniobicie opisano w tomie 3 "Wiosna".
"Postrzyżyny" Hrabala zawierają wg Roberta Makłowicza "poetycki opis świniobicia"[1].
