Żararaka lancetowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Żararaka lancetowata
Bothrops atrox[1]
(Linnaeus, 1758)
Żararaka lancetowata
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina żmijowate
Podrodzina grzechotniki
Rodzaj Bothrops
Gatunek żararaka lancetowata
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Żararaka lancetowata, kajsaka (Bothrops atrox) – gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotników w rodzinie żmijowatych.

Występowanie: w rozmaitych biotopach, również w środowisku zmienionym przez człowieka, często na plantacjach i polach uprawnych od Meksyku[potrzebne źródło] po północną części Brazylii - na tym obszarze jest jednym z najczęściej spotykanych węży jadowitych. Spotyka się ją również na wyspach: Martynika, Saint Lucia, Trynidad i Tobago, na których została sztucznie zaaklimatyzowana przez plantatorów, aby jej obecność w buszu i dżungli odstraszała niewolników od ucieczek z plantacji[potrzebne źródło].

Kajsaka prowadzi naziemny tryb życia. Barwa ciała żółtobrązowa, zielonkawa lub brązowa z ciemnymi trójkątnymi plamami w jasnej obwódce, brzuch jasny, zwykle kremowy lub jasnobrązowy bez plam, głowa wydłużona, pysk oszczepowato zaostrzony, wierzch głowy czekoladowobrązowy. Długość zazwyczaj około 100 cm, maksymalnie 150 cm[2], według niektórych źródeł może osiągać do 200 cm długości[3]. Na terenie swego występowania jest najpospolitszym wężem jadowitym, a ze względu na swą agresywność powoduje największą liczbę ugryzień.

Jad kajsaki w badaniach laboratoryjnych jest trochę słabszy niż u innych gatunków dużych żararak, ale wydzielina przy ukąszeniu w dużej ilości może być dla człowieka bardzo niebezpieczna. Żyworodna, samica może wydać na świat ponad 100 młodych[4]. Żywi się drobnymi ssakami, głównie gryzoniami. Jak większość grzechotników poluje z zasadzki.

Jad żmii zawiera reteplazę, używaną w diagnostyce laboratoryjnej do oceny czasu batroksobinowego układu krzepnięcia.

Przypisy

  1. Bothrops atrox w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. David Burnie (red.): Królestwo zwierząt. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 398. ISBN 83-7311-632-X.
  3. Bothrops atrox (LINNAEUS, 1758) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 11 września 2010].
  4. David Burnie (red.): Królestwo zwierząt. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 398. ISBN 83-7311-632-X.