51 Pegasi b

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
51 Pegasi b
Wizja artystyczna 51 Pegasi b
Wizja artystyczna 51 Pegasi b
Parametry orbity
Półoś wielka (a) 0,052 j.a.
Mimośród (e) 0
Okres orbitalny (P) 4,23077 ± 0,00005 d
Inklinacja (i) 79 +11−30[1]°
Argument
perycentrum
(ω)
58,0°
Charakterystyka fizyczna
Masa minimalna (M·sin i) 0,468 ± 0,007 MJ
Temperatura 1570 K
Odkrycie
Odkrywcy Michael Mayor i Didier Queloz
Data 6 października 1995

51 Pegasi b (nazwa nieoficjalna: Bellerofont) – planeta pozasłoneczna orbitująca wokół gwiazdy 51 Pegasi. Pierwszy odkryty gorący jowisz i pierwsza znana planeta, krążąca dookoła gwiazdy podobnej do Słońca.

Odkrycie planety[edytuj | edytuj kod]

6 października 1995 roku dwaj astronomowie z Obserwatorium GenewskiegoMichel Mayor i Didier Queloz ogłosili odkrycie wokół 51 Pegasi planety[2]. Było ono poprzedzone prowadzonymi od marca 1994 poszukiwaniami obiektów wokół gwiazd typów widmowych G – K. Odkrycie potwierdzono 6 dni później – 12 października.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

51 Peg b jest najprawdopodobniej gazowym olbrzymem o masie minimalnej równej 0,468 masy Jowisza (choć początkowo uważano, że jest to planeta typu ziemskiego). Jeżeli planeta krąży w płaszczyźnie równika swojej gwiazdy, to jej rzeczywista masa jest istotnie bliska 0,5 MJ[1].

51 Peg b okrąża swoją gwiazdę w odległości ok. 0,052 j.a. w czasie około 4,23 doby po niemal idealnie okrągłej orbicie. Przypuszczalnie planeta skierowana jest do swojej gwiazdy zawsze tą samą stroną. Na jej powierzchni panuje temperatura ok. 1300 °C.

Szacuje się, że mimo bliskości do gwiazdy macierzystej 51 Pegasi b jest wystarczająco masywna, by utrzymywać swoją grubą atmosferę, nie pozwalając na wypchanie jej w przestrzeń poprzez silny wiatr słoneczny.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 E.K. Simpson, S.L. Baliunas, G.W. Henry, C.A. Watson. Rotation periods of exoplanet host stars. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 408 (3), s. 1666–1679, listopad 2010. 
  2. Mayor, Michel; Queloz, Didier (1995). Dokonali tego za pomocą bardzo czułego spektroskopu, przy pomocy metody badania zmian prędkości radialnej. "A Jupiter-mass companion to a solar-type star". Nature 378: 355 – 359.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]