9K111 Fagot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
9M111
9M111 AT-4 Spigot.jpg
Fagot na wyposażeniu LWP
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj kierowany pocisk przeciwpancerny
Historia
Data konstrukcji 1970
Dane techniczne
Długość 1,03 m
Średnica 0,12 m
Prędkość 186 m/s
Naprowadzanie półautomatyczne z przewodowym przesyłaniem sygnału
Masa 13 kg
Zasięg 2,5 km
Użytkownicy
Algieria, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Finlandia, Grecja, Irak, Kazachstan, Litwa, Polska, Rosja, Serbia, Syria, Słowenia

9K111 Fagot (kod NATO: AT-4 Spigot) – radziecki system przeciwpancernych pocisków kierowanych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zestaw 9K111 składający się z wyrzutni 9P135, pocisku 9M111 Fagot, wskaźnika zakłóceń świetlnych 9S469 został opracowany przez Zakłady Mechaniczne Tuła w latach sześćdziesiątych jako przeciwpancerny pocisk kierowany drugiej generacji. Został przystosowany do odpalania z wyrzutni przenośnych jak i montowanych na pojazdach pocisków tzw. "niszczyciele czołgów". Konstrukcja jest zbliżona do tej zastosowanej w pociskach HOT/Milan. Fagot wszedł do służby w 1970.

Opracowano następnie nieco ulepszony pocisk 9M111-1 oraz zmodyfikowany 9M111M Fagot-M (zestaw nazywany także Faktoria), w którym zwiększono nieco zasięg lotu i ulepszono głowicę, zwiększając przebijalność pancerza (wbrew informacjom z niektórych publikacji, nie zastosowano w nim głowicy tandemowej z uwagi na ograniczenia geometryczne pocisku, a także opracowanie nowych zestawów).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przenośny zestaw przeciwpancerny 9K111 z półautomatycznym układem kierowania jest przeznaczony do zwalczania nieruchomych i ruchomych poruszających się w dowolnym kierunku z prędkością do 60 km/h czołgów i innych pojazdów opancerzonych znajdujących się na odległości od 70 do 2000m. Za pomocą zestawu można również skutecznie razić lekkie umocnienia polowe i punkty ogniowe przeciwnika.

Pocisk 9M111 Fagot znajduje się także na uzbrojeniu Wojska Polskiego.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Waga juku nr 1 (sama wyrzutnia): 22 kg
  • Waga juku nr 2 (2 pociski): 26 kg
  • Waga jednego pocisku: 13 kg (9M111-2), 13,2 (9M111M)
  • Waga wyrzutni w skrzyni: 45 kg
  • Waga 2 pocisków w skrzyni: 57 kg
  • Kaliber: 120 mm (pociski 9M111-2 oraz 9M111M)
  • Średnia prędkość lotu: 186 m/s (9M111-2), 173 m/s (9M111M)
  • Średnia prędkość obrotowa: 10 obrotów/s
  • Grubość przebijanego pancerza pod kątem 60 stopni:[1]
    • 200 mm (9M111 i 9M111-2)
    • 230 mm (9M111M)
  • Grubość przebijanego pancerza pod kątem 90 stopni:[1]
    • 400 mm (9M111 i 9M111-2)
    • 460 mm (9M111M)
  • Rozpiętość płatów pocisku: 369 mm
  • Powiększenie: 10x
  • Zasięg (minimalny-maksymalny):
    • 70-2000 m (9M111, 9M111-2)
    • 75-2500 m (9M111M)
  • Wymiary pocisku: 150x205x1098 mm
  • Wymiary wyrzutni w położeniu bojowym: 1090x770x670 mm
  • Wymiary wyrzutni w położeniu marszowym: 670x450x405 mm
  • Szybkostrzelność teoretyczna: 3 strzały na minutę
  • Kąt ostrzału pionowego: + – 20 stopni
  • Kąt ostrzału poziomego: 360 stopni
  • Pole widzenia przez przyrząd 9Sz119: 5 stopni
  • Układ kierowania pociskiem: półautomatyczny z przewodowym przesyłaniem sygnałów
  • Jednostka ognia: 8

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Maksim Sajenko: Bronia »kryliatoj piechoty« w: Tiechnika i Woorużhenie nr 02/2007, s. 39 (ros.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons