ANFO

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
25-kilogramowe worki zawierające ANFO

ANFO (Ammonium Nitrate Fuel Oil) lub saletrolmateriał wybuchowy, rodzaj amonitu, otrzymywany przez nasączanie porowatego azotanu amonu (NH4NO3) paliwami płynnymi (benzyna, olej napędowy, nafta, aceton itp.). Paliwa jest w takiej mieszaninie kilka procent[1] (np. 94% NH4NO3 do 6% paliwa).

Powstały materiał wybuchowy trudno detonuje. Zazwyczaj do wywołania wybuchu ANFO używa się detonatorów z kruszących materiałów wybuchowych takich jak dynamit. W celu zwiększenia wrażliwości ładunku dodaje się także wysokoenergetycznych paliw (pył aluminiowy) lub związków nitrowych jak trotyl[1], nitroksyleny, nitroglikol, nitrometan itp. W niektórych przypadkach możliwe jest zdetonowanie ANFO bezpośrednio od spłonki z materiału wybuchowego inicjującego, ale wymaga to specjalnej obróbki materiału i odpowiedniego ustawienia spłonek w ładunku.

ANFO jest powszechnie stosowane jako w miarę bezpieczny i jednocześnie bardzo tani materiał strzałowy w kopalniach. Ze względu na to, że można go prosto wykonać z łatwo dostępnych materiałów (azotan amonu jest powszechnie stosowany jako nawóz sztuczny), był on powszechnie stosowany w USA przez zdesperowanych farmerów w latach 30. XX w. w czasie Wielkiego Kryzysu. Doprowadzeni do bankructwa farmerzy często decydowali się na wysadzenie swoich domostw przy użyciu ANFO, aby nie weszły one w posiadanie znienawidzonych przez nich banków.[potrzebne źródło]

Obecnie ANFO jest czasami stosowane przez terrorystów[potrzebne źródło], choć jako materiał wybuchowy jest ono dla nich niezbyt wygodne w użyciu. W przeliczeniu na jednostkę masy ANFO jest słabym środkiem wybuchowym, tak więc dużą siłę rażenia uzyskuje się dopiero przy użyciu znacznych jego ilości. Rekompensatę stanowi możliwość przygotowania dużych jego ilości po niskiej cenie i bez zwracania na siebie uwagi.

2300 kg ANFO zostało użyte przez Timothy McVeigha do przeprowadzenia zamachu w Oklahoma City w 1995 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 167-168. ISBN 83-11-07044-X.
Wikimedia Commons