Abbadyci
Abbadyci (arab. بنو عباد) - dynastia arabska panująca południowo-zachodniej części Hiszpanii w latach 1023-1091 ze stolicą w Sewilli.
Dynastię założył syn muzułmańskiej rodziny, wywodzącej się od królów Hiry Abu'l Kasim Muhammad ibn 'Abbad, który to ogłosił się władcą miasta Sewilla. Przodek jego przybył na tereny Hiszpanii wraz z armią syryjską z Homs. Po jego śmierci jego następca Abu 'Amr 'Abbad ibn Muhammad rozszerzył terytorium państwa po walkach z hiszpańskimi Berberami, występując na czele wojsk Arabów pochodzących z terenów Hiszpanii. Państwo to za jego czasów panowania sięgało aż po wybrzeża Atlantyku. Za jego panowania, książęta dzielnicowi w miastach (Badajoz, Algeciras, Grenady, i Malagi stworzyli przeciwko niemu ligę, wywołując z władcą wojnę, która trwała wiele lat. Następcą i ostatnim władcą z dynastii Abbadytów był Muhammad ibn 'Abbad, syn poprzednika. W wyniku wojen chrześcijańsko-muzułmańskich, w których Sewillę zajął sułtan Almorawidów - Jusuf ibn Taszfin ostatniego władcę tej dynastii uwięziono i wraz z rodziną wysłano do Maroka.
[edytuj] Władcy z dynastii Abbadytów
- Abbad I (Abu'l Kasim Muhammad ibn 'Abbad): 1023 - 1042)
- Abbad II al-Mu'tadid (Abu 'Amr 'Abbad ibn Muhammad, zwany również al-Mu'tadid bi'llah): 1042 - 1069
- Muhammad al-Mu'tamid (Muhammad ibn 'Abbad, zwany al-Mu'tamid): 1068 - 1091
[edytuj] Bibliografia
- Mały słownik Kultury Świata Arabskiego, Wiedza powszechna, W-wa 1971.
