Abbadyci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Abbadyci lub Abbadydzi (arab. بنو عباد) - dynastia arabska panująca południowo-zachodniej części Hiszpanii w latach 1023-1091 ze stolicą w Sewilli.

Dynastię założył syn muzułmańskiej rodziny, wywodzącej się od królów Hiry Abu'l Kasim Muhammad ibn 'Abbad, który to ogłosił się władcą miasta Sewilla. Przodek jego przybył na tereny Hiszpanii wraz z armią syryjską z Homs. Po jego śmierci jego następca Abu 'Amr 'Abbad ibn Muhammad rozszerzył terytorium państwa po walkach z hiszpańskimi Berberami, występując na czele wojsk Arabów pochodzących z terenów Hiszpanii. Państwo to za jego czasów panowania sięgało aż po wybrzeża Atlantyku. Za jego panowania, książęta dzielnicowi w miastach (Badajoz, Algeciras, Grenady, i Malagi stworzyli przeciwko niemu ligę, wywołując z władcą wojnę, która trwała wiele lat. Następcą i ostatnim władcą z dynastii Abbadytów był Muhammad ibn 'Abbad, syn poprzednika. W wyniku wojen chrześcijańsko-muzułmańskich, w których Sewillę zajął sułtan Almorawidów - Jusuf ibn Taszfin ostatniego władcę tej dynastii uwięziono i wraz z rodziną wysłano do Maroka.

Władcy z dynastii Abbadytów[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mały słownik Kultury Świata Arabskiego, Wiedza powszechna, W-wa 1971.