Jusuf ibn Taszfin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jusuf ibn Taszfin (arab. يوسف بن تاشفين, ur. 1009, zm. 2 września 1106) - władca Maroka z dynastii Almorawidów.

Jusuf ibn Taszfin był stryjem przywódcy Almorawidów Abu Bakra ibn Umara i otrzymał od niego władzę w Maroku w 1070 roku, gdy sam Abu Bakr wyjechał tłumić powstanie plemion na Saharze. Jusuf wykorzystał nieobecność Abu Bakra do organizacji własnej administracji w kraju i budowy wojska najemnego. Kiedy Abu Bakr wrócił do kraju w 1073 roku, zrezygnował z walki o władzę i wycofał się z powrotem na Saharę. Jusuf ibn Taszfin stał się w ten sposób założycielem dynastii Taszfinidów, przewodzących Almorawidom aż do 1147 roku.

W kolejnych latach Jusuf podbił plemiona Miknasa i Magrawa, w 1075 roku zajął Fez, w 1077 Tangier, a w 1083 Ceutę. W 1081 roku panował już nad całą zachodnią Algierią aż do Algieru, jednak w 1082 roku jego marsz na wschód powstrzymali Hammadydzi przy wsparciu Banu Hilal.

W 1082 roku andaluzyjscy władcy po raz pierwszy poprosili Jusufa ibn Taszfina o wsparcie przeciw chrześcijańskim królestwom na Półwyspie Iberyjskim. Dopiero jednak po ponownej prośbie ze strony Abbadytów, Aftasydów i Zyrynidów z Granady Jusuf wylądował z wojskiem w Andaluzji i 23 października 1086 rozbił wojska kastylijskiego króla Alfonsa VI w bitwie pod Sagrajas. Kiedy jednak w 1088 roku królestwa Taify odmówiły mu wsparcia, Jusuf ibn Taszfin zwrócił się przeciw nim i w 1090 roku obalił Zyrynidów z Granady i Abbadydów z Sewilli, a do 1095 roku zaanektował prawie wszystkie pozostałe królestwa. W 1102 roku Jusufowi poddała się Walencja, broniona wcześniej przez wojska Cyda, a w 1110 roku Saragossa pod wodzą Hudydów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ulrich Haarmann: Geschichte der Arabischen Welt. C.H. Beck, München 2001, ISBN 3-406-38113-8.
  • Stephan und Nandy Ronart: Lexikon der Arabischen Welt. Artemis Verlag, Düsseldorf 1972, ISBN 3-7608-0138-2.
Poprzednik
Abu Bakr ibn Umar
Władcy Maroka
1070-1106
Następca
Ali ibn Jusuf