Adam Abramowicz (jezuita)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Adam Abramowicz (lub Abrahamowicz; ur. 23 sierpnia 1710 na Litwie, zm. 1766 w Worniach) – jezuita. W kolegiach jezuickich wykładał wymowę kościelną, filozofię i teologię moralną. Przyczynił się także do wybudowania kilku kościołów i kolegiów.

Do Towarzystwa Jezusowego wstąpił 20 sierpnia 1726 w Wilnie. W latach 1743-1744 był prefektem szkoł jezuickich, w latach 1744-1748 profesorem filozofii w Wilnie, w latach 1747-1748 także teologii. W latach 1748-1749 był prefektem szkoł w Nowogródku, 1749-1750 w Wilnie, 1750-1752 w Warszawie.

W 1752 został regensem wileńskiego konwiktu jezuickiego i – przekształacając go w samodzielne Collegium Nobilium z osobną kadrą profesorską – jego pierwszym rektorem. Po podziale prowincji litewskiej jezuitów działał w Nieświeżu, Połocku i Mińsku – w Nieświeżu w latach 1758-1763 jako rektor kolegium, w Połocku w latach 1763-1766, w Mińsku w latach 1766-1770. W latach 1770-1773 powrócił do Nieświeża. Po kasacie Towarzystwa pracował w Worniach.

W 1753 ukazały się w Wilnie drukiem jego Kazania niedzielne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]