Aleksandr Fieklisow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Aleksander Fieklisow)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksandr Fieklisow
Александр Семёнович Феклисов
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1914
Moskwa
Data i miejsce śmierci 26 października 2007
Moskwa
Zawód dyplomata,
funkcjonariusz wywiadu
Odznaczenia
Bohater Federacji Rosyjskiej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order Znak Honoru Order Wojny Ojczyźnianej

Aleksandr Siemionowicz Fieklisow (przykrycie Aleksandr Fomin) (ur. 9 marca 1914 w Moskwie, zm. 26 października 2007 w Moskwie) – pułkownik, funkcjonariusz wywiadu radzieckiego, dyplomata m.in. rezydent PGU KGB w Ambasadzie ZSRR w Waszyngtonie od 1960 do 1964.

Służbę w wywiadzie rozpoczął w czerwcu 1939, w INO Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych. Od lutego 1941 rezydent wywiadu INO Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych / INU NKGB w Konsulacie Generalnym ZSRR w Nowym Jorku. Podawane są dane, również powołujące się na jego oświadczenia z 1996, że w tym czasie zwerbował Juliusa Rosenberga.

Po powrocie do Związku SRR w październiku 1946 pracował w centrali Pierwszego Zarządu Głównego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego. W sierpniu 1947 został zastępcą rezydenta Komitetu Informacji w Ambasadzie ZSRR w Londynie. Po powrocie do Związku w 1950 objął stanowisko zastępcy szefa II Departamentu (wywiad przeciwko Wielkiej Brytanii) Pierwszego Zarządu Komitetu Informacji. W połowie 1950 został szefem II Departamentu I Zarządu KI. Następnie w listopadzie 1951, po likwidacji Komitetu Informacji i przejęciu wywiadu zagranicznego ponownie przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, stanął na czele Departamentu ds. Wielkiej Brytanii I Zarządu Głównego MGB. We wrześniu 1952 roku przyjechał do Warszawy aby przejąć od polskiego kontrwywiadu bardzo ważnego agenta Harrego Houghtona, który był wówczas prowadzony przez Wydział II Departamentu I MBP pod ps. Miron. Ponieważ Houghton wracał do Wielkiej Brytanii miał go przejąć polski wywiad zagraniczny (Departament VII MBP). Lecz brak doświadczenia (lub po prostu był za ważny, aby nadal prowadzily go polskie służby) został przejęty przez wywiad radziecki (lecz pod polską flagą), oficerem prowadzącym został Fieklisow a Harry Houghton otrzymał nowy ps. Szach.

Po likwidacji MGB (1953) i przejęciu jego obowiązków przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, 25 czerwca został tam skierowany na stanowisko zastępcy głównego doradcy MWD ds. wywiadu w Czechosłowacji. Rok po utworzeniu Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego w 1954, w grudniu 1955, został szefem I Zarządu (wywiad przeciwko USA) Pierwszego Zarządu Głównego KGB.

W sierpniu 1960 został wysłany do pełnienia służby jako rezydent PGU KGB w składzie misji dyplomatycznej w Waszyngtonie, przebywał tam do 1964.

Po powrocie do kraju pracował w Pierwszym Zarządzie Głównym KGB jako wyższy oficer centrali. W 1968 roku został zastępcą komendanta Szkoły nr 101 Pierwszego Zarządu Głównego KGB. Od 1974 w rezerwie KGB i od 1986 na emeryturze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Pawlikowicz, Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964, Oficyna Wydawnicza Rytm, Warszawa 2004, ISBN 83-7399-074-7.
  • Nigel West & Oleg Tsarev - KLEJNOTY KORONNE: Brytyjskie tajemnice z archiwów KGB, Wydawnictwo Magnum 2000 (ISBN 83-85852-45-X)