Amplituner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykład amplitunera

Amplituner – połączenie wzmacniacza elektroakustycznego (amplifier) i odbiornika radiowego (tuner) we wspólnej obudowie i zazwyczaj wspólnym zasilaczem.

W amplitunerze można wyodrębnić następujące bloki:

  1. tuner (na ogół analogowy)
    • część odbiorcza wysokiej częstotliwości (wzmacniacz częstotliwości), ze stopniem przemiany
    • wzmacniacz pośredniej częstotliwości
    • dekoder stereofoniczny
  2. wejścia/wyjścia
    • analogowe wejścia RCA
    • cyfrowe wejścia SPDIF
    • gniazdo antenowe
    • wyjścia głośnikowe
  3. dekodery audio
    • Dolby ProLogic I/II/IIx
    • DTS Neo:6
    • Dolby Digital i DTS
    • ewentualny procesor dźwięku (DSP)
  4. wzmacniacz
  5. zespół zasilaczy
    • stabilizowanych dla tunera i przedwzmacniacza
    • niestabilizowanych dla wzmacniacza mocy

Amplituner stanowi podstawowy element prostszych zestawów muzycznych. Zawiera on zestaw gniazd wejściowych i wyjściowych. Wejściowe to gniazda do podłączenia innych źródeł dźwięku, takich jak magnetofon, gramofon, odtwarzacz CD i ewentualnie wejście mikrofonowe oraz uniwersalne. Do wyjściowych należą gniazda do przyłączenia zespołów głośnikowych oraz urządzeń zapisujących, takich jak magnetofon.

W zestawach muzycznych wyższej klasy dąży się do rozdzielenia tunera i wzmacniacza. Rozdziela się nawet wzmacniacz, umieszczając wzmacniacz końcowy w zespołach głośnikowych. Są to tzw. aktywne zespoły głośnikowe.

Istnieją również zaawansowane amplitunery wysokiej klasy, których jakość nie odbiega od zestawów rozdzielonych (a w niektórych przypadkach jakość jest lepsza). W takich amplitunerach zazwyczaj izoluje się od siebie moduły aby nawzajem się nie zakłócały. Szczególnie dotyczy to izolacji od siebie transformatorów, modułu odbiornika radiowego, samego wzmacniacza i ewentualnych układów wideo.