Antiochia Margiańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”a
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Merv (3892631650).jpg
Wielkie Kyz Kala
Kraj  Turkmenistan
Typ kulturowe
Spełniane kryterium II, III
Charakterystyka #886
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1999
na 23. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Turkmenistanu
Mapa lokalizacyjna Turkmenistanu
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Ziemia 37°39′46″N 62°11′33″E/37,662778 62,192500Na mapach: 37°39′46″N 62°11′33″E/37,662778 62,192500

Antiochia Margiańska (wcześniej Aleksandria Margiańska) – ruiny starożytnego miasta położone nad rzeką Murgab w pobliżu obecnego miasta Mary (do 1937 Merw) w Turkmenistanie; swoją nazwę zawdzięcza Antiochowi I Soterowi, który ją odbudował i krainie w której jest położona - Margianie. W ostatnich latach, w jej ruinach, prowadzone są wykopaliska.

Pierwsza osada istniała na jej miejscu już we wczesnej epoce żelaza, a w okresie achemenidzkim nieco się rozrosła i nosiła nazwę Erk-kala, aczkolwiek nie odgrywała większej roli, jako ośrodek miejski.[potrzebne źródło] Aleksander Macedoński założył na jej miejscu kolonię, głównie z powodów strategicznych, i nazwał ją Aleksandrią Margiańską, w latach panowania Seleukosa I Nikatora doszczętnie zniszczoną przez najazdy koczowników z Azji Środkowej lub w wyniku lokalnych konfliktów[1].

Aleksandrię Margiańską odbudował dopiero Antioch I Soter, nadając jej początkowo nawzwę Seleucji[potrzebne źródło], a później została przemianowana na Antiochię Margiańską. Całą oazę, w której leżało miasto, otoczono wałem ziemnym o długości 250[2]-260[1] km dla ochrony przed atakami nomadów i dla zabezpieczenia ziem uprawnych przed piaskami z pustyni[2]. W okresie hellenistycznym i później, partyjskim, miasto znacznie się rozrosło i nabrało dużego znaczenia, jako grecki ośrodek urbanistyczny w rejonie Iranu i Azji środkowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka: Historia starożytnych Greków. T. 3: Okres hellenistyczny. Warszawa: Wydawnictwo naukowe PWN, 1992, s. 251. ISBN 83-01-06653-9.
  2. 2,0 2,1 Anna Świderkówna: Hellenika. Wizerunek epoki od Aleksandra do Augusta. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1978, s. 255.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]