Buchara
Na mapach:
| Buchara | |
 Medresa Mir-i Arab |
|
| Państwo |  Uzbekistan |
| Wilajet | bucharski |
| burmistrz | Rustamov Qiyomiddin Qahhorovich |
| Położenie | 39°46′N 64°26′E |
| Ludność (2009) • liczba ludności • aglomeracja |
263 400 328 400 |
| Kod pocztowy | 2001ХХ |
| Miasta partnerskie |  Słupsk, Polska Lahaur, Pakistan Santa Fe, Stany Zjednoczone Rueil-Malmaison, Francja Kordoba, Hiszpania Malatya, Turcja |
|
Położenie na mapie Uzbekistanu
  Buchara
|
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa miasta | |
Buchara (uzb. Buxoro ros. Бухара) – miasto w Uzbekistanie (Azja Środkowa), w dolinie rzeki Zarafszan.
Buchara leży w rejonie eksploatacji bogatych złóż gazu ziemnego (Gazli); przemysł m.in. futrzarski (karakuły), jedwabniczy, spożywczy (w tym winiarski), oczyszczalnie bawełny; rzemiosło artystyczne (słynne bucharskie dywany). Ośrodek turystyczny o międzynarodowym znaczeniu i naukowy (szkoły wyższe). Węzeł komunikacyjny (port lotniczy).
Spis treści |
[edytuj] Historia
Założone około I wieku, w VI-VII wieku sogdiańskie miasto Numidżket. W VIII-IX wieku duży arabski ośrodek handlu na szlaku karawanowym z Azji Środkowej do Europy. Od końca IX wieku stolica Samanidów, ognisko kultury nowoperskiej (działalność medyczna i filozoficzna Awicenny, poetów Rudakiego i Ferdousiego). W 999[1] zdobyta przez Turków. Zniszczona w 1220 przez Dżyngis-chana, a w 1370 zdobyta przez Timura. Od połowy XVI wieku stolica mongolskiego chanatu bucharskiego, następnie emiratu pozostającego pod protektoratem rosyjskim. Od 1920 stolica Bucharskiej Ludowej Republiki Radzieckiej, a od 1924 włączona do Uzbeckiej SRR.
[edytuj] Zabytki
Stare miasto Buchary jest jednym z najcenniejszych zespołów architektury islamu w środkowej Azji i obejmuje około ok. 140 obiektów.
- cytadela, ruiny murów obronnych, mauzoleum Ismaila Samanidy z IX-X wieku
- meczety Kalian z XII wieku, oraz Magoki Attari z XII-XVI wieku
- medresa Uług Bega z lat 1417-1418 (najstarsza zachowana w Azji Środkowej) i Miri - Arab z XVI wieku
- kompleksy budowli Paj Kalian, Labi Chauz, Bala Chauz, Kukeldasz, Czor Bakr z XVI wieku
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 623. ISBN 83-85719-85-7.
[edytuj] Źródła
- Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 30. ISBN 83-85001-89-1.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||
