Antonio Caldara
Antonio Caldara (ur. 1670 lub 1671, zm. 26 grudnia 1736) - włoski kompozytor barokowy.
Urodził się w Wenecji (dokładna data urodzenia jest nieznana), jako syn skrzypka. Został chórzystą w Bazylice św. Marka. Tam też pobierał naukę gry na kilku instrumentach, prawdopodobnie pod okiem Giovanniego Legrenziego. W 1699 przeniósł się do Mantui, gdzie otrzymał posadę książęcego maestro di cappella. Pozostawał tam aż do 1707, kiedy to został kompozytorem na dworze Karola VI Habsburga w Barcelonie. W trakcie pobytu w Hiszpanii napisał kilka oper. Następnie przeniósł się do Rzymu, zostając maestro di cappella u księcia Ruspoli. Stworzył wtedy La costanza in amor vince l'inganno dla teatru w Maceracie. W 1716 otrzymał podobną posadę w Wiedniu, gdzie pozostał aż do śmierci w 1736.
Caldara jest najbardziej znany jako kompozytor oper i oratoriów. Libretto do niektórych z jego dzieł napisał Metastasio. Uznawany jest za prekursora szkoły starowiedeńskiej.[1]
Niektóre dzieła [edytuj]
- Maddalena ai piedi di Cristo (oratorium, ok. 1700),
- Santo Stefano, primo Re d'Ungheria (oratorium, 1713),
- La Conversione di Clodoveo Re di Francia (oratorium, 1715),
- La Passione di Gesù Cristo Signor Nostro (oratorium, 1716),
- Sebben, crudele (aria),
- D'improvviso (kantata),
- Pur Dicesti, O Bocca Bella (aria),
- Alma Del Core (aria),
- Selve amiche (aria).
Przypisy
- ↑ "Słownik muzyki" pod redakcją Wojciecha Marchwicy, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2006; ISBN 83-7435-239-6; ISBN 978-83-7435-239-0
