Aparat słuchowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przykład aparatu słuchowego

Aparat słuchowy – urządzenie służące do wzmacniania głośności dźwięków u osób niedosłyszących. W przeszłości funkcję prymitywnych aparatów słuchowych pełniły specjalne trąbki wkładane do uszu, które dzięki rozszerzeniu u wlotu mogły skupiać fale dźwiękowe i poprawiać nieznacznie komfort słyszenia.

Obecnie nowoczesne aparaty słuchowe mają postać układów elektronicznych. Główne części, z których składa się takie urządzenie to: mikrofon, który zamienia fale akustyczne w sygnał elektroakustyczny; wzmacniacz - służący do zwiększenia sygnału i słuchawki dokanałowe doprowadzającego dźwięk z miniaturowego głośniczka w pobliże błony bębenkowej. Z początku aparaty słuchowe były stosunkowo duże i ciężkie. Współcześnie, dzięki miniaturyzacji możliwe jest ich umieszczanie na małżowinie usznej albo w uchu zewnętrznym.

Współczesne aparaty słuchowe nie tylko "pogłaśniają" dźwięki otoczenia ale potrafią też w inny sposób wzmacniać różne dźwięki otoczenia (osobne wzmocnienie dla dźwięków cichych, osobne dla dźwięków głośnych). Dzięki zaawansowanym układom cyfrowym są w stanie wyodrębnić z dźwięków otoczenia mowę, wzmocnić ją a zredukować szum/hałas otoczenia, co w znaczącym stopniu poprawia rozumienie mowy i komfort słuchania.

Rodzaje aparatów słuchowych[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na technologię stosowaną w aparacie, urządzenia te można podzielić na:

  • analogowe (w tego typu aparatach może dojść do zmiany jakości dźwięku, fala dźwiękowa jest tu zamieniana w impuls elektryczny),
  • analogowe programowalne cyfrowo za pomocą komputera,
  • hybrydowe,
  • cyfrowe programowane analogowo (aparat przetwarza dźwięk przy pomocy cyfrowego wzmacniacza ale regulacji wzmacniacza dokonuje się za pomocą pokręteł tzw. trymerów),
  • cyfrowe (w tego typu aparatach nie dochodzi do utraty jakości dźwięku; fale dźwiękowe są tutaj przekształcane na postać matematyczną będącą ciągiem cyfr, który może być zamieniony na postać akustyczną)

Ponadto wyróżnia się aparaty:

  • wykorzystujące przewodnictwo powietrzne,
    • okularowe - wszystkie główne elementy aparatu są umieszczone w zausznikach okularów
    • pudełkowe - aparat składa się z dwóch części: wzmacniacza noszonego w kieszeni oraz mikrofonu i słuchawki umocowanych przy uchu i połączonych przewodem z wzmacniaczem,
    • zauszne (tzw. BTE) - wszystkie główne części aparatu są zespolone w jednej obudowie, którą umieszcza się za uchem, od obudowy dźwięk wyprowadza falowód, który transmituje dźwięk za pomocą wkładki dousznej,
    • zauszne ze słuchawka w uchu (tzw. RITE; RIC; RIE) - wszystkie główne części aparatu poza słuchawką są zespolone w jednej obudowie, natomiast słuchawka jest bezprośrednio w kanale słuchowym.
    • wewnątrzuszne (tzw. ITE) - wkłada się je w całości do ucha,
    • wewnątrzkanałowe (tzw. CIC) - główne części aparatu (mikrofon, wzmacniacz, słuchawka) są umieszczone wewnątrz przewodu słuchowego, największą zaletą takiego aparatu jest jego niewidoczność,
  • wykorzystujące przewodnictwo kostne,
    • okularowe
    • na opasce elastycznej/metalowym pałąku