Atlas Cheetah
| Cheetah | |
 Cheetah C w wersji myśliwskiej |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Republika Południowej Afryki |
| Producent | Atlas Aircraft Corporation |
| Typ | samolot myśliwski/rozpoznawczy |
| Załoga | 1-2 osoby |
| Historia | |
| Wycofanie ze służby | 2008 |
| Egzemplarze | 48+ |
| Dane techniczne | |
| Napęd | ATAR 9K50 |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 8,22 m |
| Długość | 17,79 m |
| Wysokość | 4,25 m |
| Powierzchnia nośna | 34,85 m |
| Masa | |
| Startowa | 7200 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 2,05 Ma |
| Prędkość minimalna | 175 km/h |
| Pułap | 15 000 m |
| Promień działania | 1445 km (Hi-Lo-Lo-Hi) |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 2 x działko DEFA 552 kalibru 30 mm (250 nab.) 2-4 pociski kierowane V3 Kukri bomby lotnicze wagomiaru do 500 funtów |
|
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Atlas Cheetah – południowoafrykański samolot myśliwski i rozpoznawczy. Zmodernizowana wersja samolotu Dassault Mirage III.
W latach 1962-1972 na uzbrojeniu SAAF znalazło się 58 samolotów Mirage III w wersjach CZ, RZ, BZ, EZ, DZ, R2Z i D2Z. Na przełomie lat 70. i 80. samoloty te przestały spełniać wymagania pola walki. Ponieważ embargo na dostawy broni do RPA uniemożliwiało zastąpienie ich samolotami Dassault Mirage F1CZ których produkcje licencyjna przerwano po przerwaniu dostaw podzespołów z Francji podjęto decyzje o modernizacji posiadanych Mirage III.
Modernizację przeprowadzono prawdopodobnie przy pomocy specjalistów z Izraela. Świadczy o tym podobieństwo niektórych rozwiązań zastosowanych w IAI Kfir i Cheetah, oraz rozwinięta współpraca wojskowa pomiędzy RPA i Izraelem.
Cheetah został wyposażone w niewielkie powierzchnie aerodynamiczne zamocowane do wlotów powietrza. W ten sposób zwiększono maksymalny kąt natarcia do 30°, a manewr pochylania można było wykonać z prędkością kątową do 23° (na poziomie morza) i 17° (na wysokości 4500 m). Na krawędzi natarcia skrzydła dodano uskok, pełniący także funkcję stałego slotu, który poprawił sterowność samolotu, pozwolił na loty z większymi kątami natarcia, a dzięki temu zwiększył maksymalna masę startową o 700 kg. Uskok zwiększył współczynnik oporów aerodynamicznych co zmniejszyło prędkość maksymalną.
Zmieniono konstrukcje przedniej części kadłuba. Po modernizacji jest ona demontowalnym modułem. Przód kadłuba może być łatwo wymieniony nawet w warunkach polowych. Opracowano dwa takie modułu:
- R2 – wyposażony w kamery montowany na samolotach rozpoznawczych
- E- z radarem dopplerowskim (prawdopodobnie Elta EL-2001B)
Oba zasobniki zawierają także elektronikę układów nawigacyjnych, ostrzegających przed promieniowaniem radarowym i układu IFF.
Samolot wyposażono w instalację do tankowania w locie przy pomocy przewodu elastycznego. Stała sonda została zainstalowana poza kabiną po prawej stronie kadłuba.
Seryjne samoloty oznaczone jako Cheetah D (wersja dwuosobowa), Cheetah E (wersja jednoosobowa) i docelowa wersja myśliwska Cheetah C. Pierwsze zmodernizowane samoloty zostały dostarczone do jednostek w lecie 1987 roku. Do przebudowy na Cheetah D wykorzystano także pięć izraelskich IAI Nesher T.
Użytkownicy [edytuj]
South African Air Force: 32 Cheetah C, 16 Cheetah D, 16 Cheetah E - zastąpione przez Saab JAS 39 Gripen
Fuerza Aérea Ecuatoriana: 10 Cheetah C i 2 Cheetah D - ex-RPA, zastąpiły Dassault Mirage F1
Bibliografia [edytuj]
- Piotr Cebulok. Cheetah – południowoafrykańska tajemnica. „Nowa Technika Wojskowa”. 1993. nr 10. s. s. 33-35. ISSN 1230-1655.
|
||||||||||||||
