Aulos (muzyka)
 |
Ten artykuł od 2012-01 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Aulos (stgr. αὐλός) – rodzaj instrumentu muzycznego, jednego z najpopularniejszych w starożytnej Grecji; stanowiły go dwie niezależne, cylindryczne piszczałki wyposażone w podwójny stroik; grano na nich unisono, przy czym były one rozstrojone o mikrotony.
Najstarsze zachowane malowidła przedstawiające aulos pochodzą z XIV w p.n.e. (z sarkofagu z Krety).
Muzyka aulosu towarzyszyła obrzędom kultu Dionizosa. Dźwięk aulosu był ostry i przenikliwy. Każda piszczałka składała się z pięciu części: dwuczęściowego korpusu, dwóch baryłek, ustnika i stroika. Przy grze zakładano na usta skórzane taśmy – phorbeię, która opasywała policzki. Stosowano ją – jak się przypuszcza – by wywrzeć nacisk na wargi i dzięki temu wydobyć głośniejszy dźwięk, a także aby zapobiec wydymaniu się policzków. Phorbeii używali tylko mężczyźni grający na otwartych przestrzeniach. Kobiety – auletki – grające w zamkniętych pomieszczeniach na greckich ucztach (gr. symposion) nigdy nie używały tej przepaski.
Aulos ma sześć otworów palcowych. By zwiększyć jego możliwości Pronomos – słynny muzyk z Teb – wynalazł pierścienie obrotowe. Instrumenty wykonywane były z trzciny, czasem z drewna lub kości.
Aulos był instrumentem, na którym z zasady grały greckie prostytutki (zob. Historia prostytucji).
