Banteng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Banteng
Bos javanicus
d'Alton, 1823
Samiec z samicą
Samiec z samicą
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina krętorogie
Podrodzina Bovinae
Rodzaj Bos
Gatunek banteng
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Banteng (Bos javanicus) - jest jednym z trzech naturalnie występujących gatunków dzikich czołowego bydła azjatyckiego. Obok gaura (Bos gaurus) dał początek gatunkom hodowlanym. Dziki banteng zamieszkuje lesiste obszary Borneo, Jawy, Sumatry oraz półwyspów: Malajskiego i Indochińskiego. Gatunek ten został udomowiony i uznawany jest za przodka bydła Bali i madura rozpowszechnionego w Azji Południowo-Wschodniej[2]. Zasiedla tereny górskie o rzeźbie łagodnej, do wysokości 2000 m n.p.m.[3]. Spotyka się go także na terenach podmokłych oraz suchych.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pojedyncze stado składa się z samic z młodymi, od kilku do 40 sztuk[4]. Stare samce żyją bowiem samotnie.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Dziki banteng żywi się roślinnością leśną, kwiatami, młodymi pędami drzew i krzewów. Żeruje wcześnie rano. Przez resztę dnia można go znaleźć w cienistych zaroślach. Charakterystyczny jest fakt, iż do picia potrzebuje on wody słonej.

Populacja dzikiego bantenga jest wciąż zagrożona. Główne przyczyny to: duża presja demograficzna w regionach naturalnego występowania tego gatunku (co powoduje stopniową i systematyczną utratę środowiska życia), niekontrolowane polowania, wojny na terenie Półwyspu Indochińskiego, choroby przenoszone za pomocą kontaktu ze zwierzętami domowymi - jak np. zaraza bydlęca, gorączka nieżytowa czy też choroby śluzowe.

Samica

Młode cielęta bardzo łatwo się oswajają. Utrzymanie dzikich populacji tego gatunku i jego ras geograficznych jest bardzo ważne z punktu widzenia poprawy cech bydła Bali.

Różnorodne warunki otoczenia sprzyjały wyodrębnieniu się ras geograficznych dzikiego bantenga. Są to:

  • rasa birmańska (Bibos javanicus birmanicus) licząca kilka tysięcy sztuk; zasiedla obszary górzyste (góry Pegu Joma, Arakan Joma na południowy zachód od Półwyspu Malajskiego i na północ do miasta Czattagam); do tego samego podgatunku należy banteng manipurski, zamieszkujący obszary leżące na południe od miasta Czattagam między Manipurem a północno-wschodnią Mjanmą;
  • rasa jawajska (Bibos javanicus javanicus) mieszka na wyspach Jawa (700 - 1000 sztuk) oraz Bali (30 - 40 sztuk);
  • Bibos javanicus lowi występuje na Borneo w liczbie zaledwie kilkuset sztuk.

Przypisy

  1. Bos javanicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. David Burnie (red.): Królestwo zwierząt. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 247. ISBN 83-7311-632-X.
  3. David Burnie (red.): Królestwo zwierząt. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 247. ISBN 83-7311-632-X.
  4. David Burnie (red.): Królestwo zwierząt. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 247. ISBN 83-7311-632-X.