Barbara Hoff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Barbara Hoff (ur. w Katowicach) – polska projektantka mody. Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1954 r., jeszcze jako studentka, podjęła stałą współpracę z tygodnikiem "Przekrój", gdzie zatrudnił ją ówczesny redaktor naczelny, Marian Eile. W tygodniku, w którym pracowała do 2002, miała swoją rubrykę "Moda", w której publikowała felietony oraz projekty. Współpracowała również z tygodnikiem "Szpilki" oraz miesięcznikiem "Kobieta i Styl" . Przygotowywała felietony na temat mody dla radia i telewizji, pisała także teksty dla kabaretu "Pod Egidą".

W latach 70. zaczęła projektować kolekcje odzieży, które były produkowane na masową skalę („Chciałam nie tylko podpowiadać Polsce, jak się ma ubierać, ale sama tę Polskę ubierać[1]). Założyła firmę "Hoffland", która na stałe współpracowała m.in. z Domami Towarowymi Centrum, późniejszą Galerią Centrum. Współpracę zakończono w 2007. Hoffland działał poza systemem centralnie sterowanego handlu.

Autorka książki Cierpienia starej Werterowej, kostiumów do filmów Przekładaniec Andrzeja Wajdy oraz Gra Jerzego Kawalerowicza. Projektowała stroje m.in. dla Haliny Frąckowiak.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1958 poślubiła Leopolda Tyrmanda. Świadkami na ich ślubie byli: przyjaciółka Barbary Maryna Kobzdejowa oraz Jacek Woźniakowski z "Tygodnika Powszechnego". Początkowo mieszkali w Krakowie, potem przeprowadzili się do Warszawy na ul. Dobrą. Rozwiedli się kontaktując się jedynie przez prawników – Tyrmand był już wówczas na emigracji w USA.

Obecnie mężem Barbary Hoff jest fotograf Robert Kulesza.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy projekt, który Hoff opublikowała w "Przekroju", to tzw. trumniaki. Hoff wymyśliła, by z białych tenisówek wyciąć środkową część z dziurkami i sznurówkami, obszyć czarną tasiemką i pomalować tuszem do rysunków technicznych. Dzięki temu Polki mogły nosić niedostępne w polskich sklepach czarne baleriny.

Jej kolekcje znalazły uznanie rzeszy Polek. W pierwszym dniu sprzedaży premierowej kolekcji Hofflandu, w której przeważał kolorowy sztruks i mini, przed sklep przyszedł tłum ludzi. Wybito szyby wejściowe, konieczna okazała się pomoc milicji. Przez pierwszych 13 lat Barbara Hoff swoje kolekcje przygotowywała za darmo. Żyła z pensji dziennikarki "Przekroju". Dopiero potem otrzymała pół etatu w DT Centrum.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gazeta Wyborcza, Wysokie Obcasy, „Polityczny fason kiecki Barbary Hoff” Włodzimierz Kalicki, 29.01.2007 [1]
  • Rzeczpospolita, „Ciuchy dla ludzi”, Anita Błaszczak, 18.06.2001, [2]
  • „Życie towarzyskie i uczuciowe. Leopold Tyrmand” - [3]
  • Andrzej Klominek “Życie w Przekroju”, Warszawa 1995, ISBN 83-85611-34-7

Przypisy