Beaujolais nouveau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Beaujolais nouveau, beaujolais primeur – młode, lekkie, cierpkie czerwone wino pochodzące z rejonu Beaujolais na północ od Lyonu we Francji. Na świecie znana jest nazwa beaujolais nouveau, natomiast we Francji wino to sprzedaje się przeważnie pod równoważnym określeniem beaujolais primeur[1].

Butelki z rocznika 2008
Winnice regionu Beaujolais

Beaujolais nouveau, podobnie jak większość pozostałych czerwonych win z regionu Beaujolais jest produkowane z winogron odmiany gamay (dopuszczalny jest udział do 15% innych wybranych odmian z tych samych winnic[2]), w wyniku przyspieszonego procesu winifikacji, zwanego maceracją węglową[3]. Proces produkcji pozwala na szybkie zakończenie fermentacji, a wino jest sprzedawane zaraz po jej zakończeniu, jednak w konsekwencji żywotność takiego wina jest ograniczona do około roku[4][5].

Charakterystyczny smak beaujolais nouveau nie zależy od szczepu gamay, ale od sposobu winifikacji i utrzymywaniu wysokiej wydajności (co nie sprzyja koncentracji składników aromatycznych i zapewnia lekkość)[1]. Bywa porównywany do smaku lizaka albo gumy balonowej[1]. Beaujolais nouveau ma przez to miłośników również wśród osób, które stronią od klasycznego wina[1]. Z chemicznego punktu widzenia na nutę zapachową wpływ mają octan amylu (o zapachu bananów) i octan etylu[1]. Beaujolais nouveau należy podawać dość chłodne (12-14°C)[6].

W trzeci czwartek listopada przypada święto Beaujolais, kiedy po raz pierwszy oferuje się w sprzedaży wino z bieżącego rocznika[1][6][7]. Termin jest usankcjonowany prawnie[2][8]. Świętowanie rozpoczęcia sprzedaży beaujolais nouveau było kiedyś lokalną tradycją w barach w Lyonie, ale dzięki wysiłkom marketingowym moda rozpowszechniła się na cały świat[6]. Wino szczególną popularnością cieszyło się pod koniec lat 70. XX wieku i w latach 80.[9]

Beaujolais nouveau jest najbardziej znanym[4][5] winem de primeur (nouveau), choć zgodnie z francuskim prawem winiarskim jeszcze z kilkadziesięciu francuskich apelacji można sprzedawać wina w tym samym roku, co winobranie, pod warunkiem oznaczenia ich jako primeur albo nouveau[4]. Po 1 grudnia nie jest to obowiązkowe dla niektórych z nich[4]. Podobne regulacje istnieją m.in. we Włoszech (novello) i Hiszpanii (joven).

Winiarze, producenci beaujolais nouveau promują swój produkt jako proste, lekkie, bezpretensjonalne wino, co wywołuje wzburzenie licznych krytyków, którzy oczekują czegoś więcej[1]. W regionie Beaujolais produkowane są także liczne inne wina, nadające się do dłuższego leżakowania, a niektóre z nich mają prawo do własnych apelacji[6][9]. Od jednej trzeciej do połowy wina z regionu jest produkowane w wariancie beaujolais nouveau[1][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 165-167. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  2. 2,0 2,1 Décret n°2009-1346 du 29 octobre 2009 (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 16 listopada 2013].
  3. Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 56. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 56. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  5. 5,0 5,1 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 61. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.)
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 André Dominé, Eckhard Supp, Ulrich Sautter: Francja. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 210-212. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.)
  7. 7,0 7,1 Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 62. ISBN 978-1840380859. (ang.)
  8. Code rural - Article D644-35 (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 16 listopada 2013].
  9. 9,0 9,1 Hugh Johnson, Jancis Robinson: Wielki atlas świata win. Buchmann, 2008, s. 72. ISBN 978-83-7670-164-6. (pol.)